Beroemdheden houden van oude juwelen

Marilyn Monroe zong het al en het boek ‘Bejeweled’ onderstreept het nog eens: ‘diamonds are a girl’s best friend’. En als het meisje een filmster is dan is het beeld compleet want diamanten houden vooral van filmsterren, lezen we in ‘Trouw’.

Volgens de auteurs van het boek, Penny Proddow en Marion Fasel, hadden de Oscars van 1996 net zo goed naar juweliershuis Harry Winston kunnen gaan, want maar liefst negenentwintig sterren schreden getooid met een of meer Winston-juwelen over de rode loper. Angela Bassett stal de show met een betoverend (en loodzwaar) 273 karaats diamanten collier, waarde: zo’n 6,5 miljoen dollar. Juwelier Harry Winston (1896-1978) wist filmsterren op hun waarde te schatten. Al in 1934 contracteerde hij het kind-sterretje Shirley Temple voor publiciteitsfoto’s van zijn juwelen.

Lang geleden hing het succes van een juwelier van één ding af: een opdracht van het hof. Als je de koninklijke juwelen mocht ontwerpen, was het zeker dat andere opdrachten zouden volgen. De adel volgde immers graag de smaak van het hof, en de burger aapte graag de adel na.

In de twintigste eeuw is dit radicaal veranderd. In plaats van vorsten, vorstinnen, prinsen en prinsessen werden het de beroemdheden van het witte doek, showbizz en society, die een voorbeeldfunctie kregen. Zij werden de smaak-iconen van onze tijd, niet in de laatste plaats dankzij de aandacht die ‘Vogue’, ‘Harper’s Bazaar’, ‘Look’ en andere glossy’s aan hen besteedden. De film deed de rest: ontelbaar zijn de Hollywood-films waarin juwelen een rol spelen – juweliers waren maar al te bereid hun sieraden uit te lenen en hun winkels beschikbaar te stellen voor opnames op locatie. Breakfast at Tiffany’s (1959) was het hoogtepunt. De film maakte van de Newyorkse Tiffany-vestiging aan de Fifth Avenue een toeristische attractie.

Pronken

De sieraden van Cartier, Van Cleef & Arpels, Dalí, Verdura en David Webb noem je in één adem met filmsterren als Barbara Hutton, Joan Crawford en Elizabeth Taylor, society-figuren als de Hertogin van Windsor, Jackie Kennedy en modejournalist Diana Vreeland. Voor feestjes en gebeurtenissen waar de pers aanwezig was doften zij zich op met verbluffend protserige creaties van de grote juweliershuizen. Zij durfden. Rebecca Harkness bijvoorbeeld, een soort mecenas van het Newyorkse ballet, droeg bij dat soort gelegenheden graag een met parels, diamanten, robijnen en smaragden bezette gouden ‘Etoile de mer’ van Salvador Dalí. Zij schroomde niet om deze vuistgrote zeester, met zijn grijpgrage tentakels pront op een van haar borsten te spelden. De aanwezigen vonden het weliswaar shockerend maar zagen ook dat het paste in de context van de surrealistische society-kunstenaar Dalí.

Zulke spectaculaire juwelen, zwaar van diamanten, parels of edelstenen, voorzien in de behoefte ‘to show off’, zoals de Engelsen dat zo mooi noemen. Pronken hoort bij beroemdheden. Zij hebben hun eigen adressen – Tiffany, Cartier, Van Cleef & Arpels en Bulgari – en iedere chique moderne stad heeft haar straat waar alle topjuweliers vertegenwoordigd zijn. In New York is dat Fifth Avenue, London heeft New Bond Street en in Parijs kun je je vergapen op de Place Vend”me.

De juweliershuizen doen ook in de verkoop van beroemde en peperdure edelstenen. Transacties die vaak de kranten halen omdat de prijzen zo exorbitant zijn. Zo verkocht juwelenhuis Cartier in 1969 een peervormige diamant voor de recordprijs van meer dan een miljoen dollar. Een cadeautje. De gelukkige ontvanger van dit cadeau was Liz Taylor, de gulle gever heette Richard Burton. De steen heet sindsdien de Taylor-Burton Diamant. Zo worden legendes gemaakt.

Bron: www.trouw.nl

Filips de Stoute hield van oude juwelen

Filips de Stoute had ook zijn goede kantjes. Hoewel hij een geduchte strijder op het slagveld was, hield hij ook van oude juwelen. Hij gaf ze aan vrouw en minnaressen en liet ze graag voor zich paraderen.

Moedig

Filips de Stoute (Philippe le Hardi) werd geboren op 17 januari 1342 als jongste zoon van de Franse Koning Jan II de Goede van het prestigieuze Huis Valois. Hij dankt zijn bijnaam (die hij met de nodige trots droeg) aan zijn leeuwenmoed tijdens de Slag bij Poitiers in 1356 in de Honderdjarige Oorlog waar hij als 14-jarige knaap samen met zijn vader Koning Jan door de Engelsen werd gevangen genomen. Op het slagveld in Poitiers verdedigde hij zelfs zijn vader en achteraf werd hij ook door zijn vijanden geloofd om zijn moed.

Bij het overlijden van Jan de Goede in 1364 kwam Filips als jongste koningszoon niet in aanmerking voor de troon. Zo werd zijn broer Charles V (“Karel de Wijze”) de nieuwe vorst, en hij toonde zich een toegewijde helper die voor zijn inzet werd beloond. Zo werd hem in 1363 het Franse hertogdom Bourgondië toegewezen.. In 1369 kwam het in Gent tot een verstandshuwelijk met Margaretha, dochter van de Vlaamse graaf Lodewijk van Male.

Charles V zou in 1380 overlijden. Van 1380 tot 1388 was Filips de centrale figuur in het regentschap dat het bestuur van Frankrijk uitoefende tijdens de minderjarigheid van Charles VI, zoon van Charles V.

Wraak voor smadelijke nederlaag

In deze periode zette Filips in 1382 een Frans leger neer om in de Slag bij Westrozebeke de Vlaamse opstand geleid door Filips van Artevelde tegen zijn schoonvader Lodewijk van Male neer te slaan. Meteen een bloedige revanche voor de Guldensporenslag in 1302 waar een Vlaams volksleger de fiere Franse edelen in de modder van de Groeningebeek had verslagen.

Bij het overlijden van Lodewijk van Male werd Filips graaf van Vlaanderen. Hij werd ook markies van Antwerpen en Mechelen, en voerde eveneens het bewind in Artesië, Nevers en Rethel. Meteen werd de basis gelegd voor wat het Bourgondische Rijk zou worden, een gebied dat zich uitstrekte van Midden-Frankrijk tot de Noordzee.

Nog was de expansiedrang van Filips niet gestild. Ook via diplomatieke weg probeerde hij zijn gezag nog verder uit te breiden. Een beproefde methode was het huwelijk, en Filips wist voor zijn kinderen geschikte partners te vinden die voor een aanzienlijke versterking van zijn positie zouden zorgen.

Zo trouwden zijn kinderen Margaretha en Jan in 1385 tijdens het zogenaamde ‘dubbelhuwelijk van Kamerijk’ met Willem en Margaretha, de kinderen van Albrecht van Beieren, tevens graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen. En vijf jaar later overtuigde hij de kinderloze hertogin van Brabant om haar hertogdom af te staan aan haar nicht Margaretha van Male, de vrouw van Filips.

Oude juwelen

De volgende jaren concentreerde Filips zich op het goed bestuur van al deze gebieden. Zo paste hij de typische verdeel en heers politiek van de Romeinen toe. Dat hield in dat hij de plaatselijke bestuursinstellingen liet bestaan en zelfs steunde, maar op voorwaarde dat ze zich aan zijn centraal geleide regeringsorganen onderwierpen.

Zo benoemde hij in 1385 voor het dagelijks bestuur Jean Canard tot kanselier, een trouwe vazal die als zijn rechterhand zou fungeren. Een jaar later richtte hij in Rijsel (voor de noordelijke gebieden) en Dijon (voor de zuidelijke gebieden) een rekenkamer op die de financiële administratie zou verzorgen. Hier was eveneens de raadkamer gevestigd, een soort Hof van Beroep dat vonnissen uit de plaatselijke rechtbanken van de diverse rechtbanken kon evalueren en eventueel vernietigen.

Bij wijze van tegenwicht voor al dat noeste werk verzamelde hij oude juwelen. Ringen, armbanden, colliers, polsbanden, diademen en tiara’s in goud, zilver, bezet met diamanten, robijnen en briljanten: hij kreeg er niet genoeg van.