De aantrekkingskracht van oude juwelen en goud

Oud goud heeft dan ook niet alleen een belangrijke nominale waarde die we in keiharde centen kunnen uitdrukken. Een deel van de prijs wordt naast de duurzaamheid van het materiaal ook bepaald door het feit dat gaat om ware oermaterie die als het ware het DNA van onze planeet heeft opgeslagen.

Goud smelten

Toen de oermens destijds het vuur had weten te bedwingen, ging hij daar snel mee aan de slag. Met vuur had je macht en kon je alle kanten uit. Je kon er grotten mee verwarmen, vlees bakken of braden, dieren mee op afstand houden, maar ook dingen smelten.
Eens de mens wist hoe koper en ijzer te smelten, maakte hij algauw wapens en werktuigen maar ook potten. In die potten kon hij dingen koken en bakken, maar ook metalen smelten.
Een van de grote ontdekkingen uit de geschiedenis van de mensheid wat het ontdekken van het smelten van goud. Dit was een fantastisch materiaal: ogenschijnlijk hard maar toch ook zacht omdat je het vlot kan smelten en het snel weer tot een harde materie afkoelt.
Goud heeft altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de mens gehad. De eerste primitieve beschavingen die het opgroeven of in de bedding van rivieren vonden, waren onder de indruk van de warme gloed die dit edelmetaal uitstraalde. Zo vele duizenden jaren later beseffen we dat we met elke klomp goud die we in onze handen houden in feite een stukje van de geschiedenis van de aarde en de mensheid aanraken.

Goud als belegging

Al deze factoren spelen mee in de prijsbepaling van goud, die gebaseerd is op een aantal concrete parameters maar toch ook de factor van het sentiment. Zelfs de meest hardvochtige bankier zal niet onverschillig blijven wanneer hij een staaf oud goud in handen neemt.
In bepaalde culturen heerste zelfs de overtuiging dat de pure aanraking van fysiek goud een invloed heeft op je geestelijke en lichamelijke gezondheidstoestand. De Inca’s waren ervan overtuigd dat goud aanraken de beste methode was om depressies te bestrijden, en vrouwen geloofden er dat ze door het dragen van een gouden amulet snel een geschikte echtgenoot zou vinden omdat de schoonheid van het goud ook op de vrouw zou afstralen en de huwelijkskandidaat zou verblinden voor haar mogelijke mindere kantjes.

Edelmetaal voor de eeuwigheid

Bovendien, en dat is misschien wel nog de belangrijkste eigenschap van goud, gaat het om een edelmetaal met een extreem hoge duurzaamheid. Voorwerpen, edelstenen en sieraden gemaakt uit puur goud zijn dan ook letterlijk voor de eeuwigheid bedoeld want de natuurlijke erosie is gelijk aan zo goed als niets.
Goud verslijt niet en behoudt ook steeds die typisch glans die we alleen maar als ‘goudkleurig’ kunnen beschrijven. Dit in tegenstelling tot zilver, nochtans ook een edel metaal maar het wordt wel dof en kan gelukkig relatief gemakkelijk weer opgepoetst worden.
Niet te verwonderen dus dat van al het goud dat ooit door de mensen werd opgedolven de overgrote meerderheid nog altijd bestaat. Goud wordt vaak talloze malen opnieuw gesmolten en in een vorm gegoten die de smelter wil, maar het blijft wel steeds aanwezig, hooguit op verlies door verdwijnen na.
Ook beschadigingen zoals krassen en ontbrekende stukken zijn geen probleem omdat je goud gemakkelijk weer kan omsmelten in de vorm die je wenst, al dan niet aangevuld met andere materialen zoals metalen en edelmetalen.

Het bewogen leven van juwelenliefhebber Filips de Stoute

Het jaar 2004 was voor nostalgische koningsliefhebbers een belangrijk jaar. Zo herdachten het Musée des Beaux Arts van Dijon en het Cleveland Museum of Art met een schitterende tentoonstelling de 600ste verjaardag van de dood van Filips de Stoute. De broer van de Franse Koning Charles V wist als graaf van Vlaanderen de relatie met aartsvijand Engeland te stabiliseren en stimuleerde anderzijds ook de kunst aan het hof van Bourgondië. Hij stond bekend als een groot liefhebber van juwelen.

Filips de Stoute (Philippe le Hardi) werd geboren op 17 januari 1342 als jongste zoon van de Franse Koning Jan II de Goede van het prestigieuze Huis Valois. Hij dankt zijn bijnaam (die hij met de nodige trots droeg) aan zijn leeuwenmoed tijdens de Slag bij Poitiers in 1356 in de Honderdjarige Oorlog waar hij als 14-jarige knaap samen met zijn vader Koning Jan door de Engelsen werd gevangen genomen. Op het slagveld in Poitiers verdedigde hij zelfs zijn vader en achteraf werd hij ook door zijn vijanden geloofd om zijn moed.
Bij het overlijden van Jan de Goede in 1364 kwam Filips als jongste koningszoon niet in aanmerking voor de troon. Zo werd zijn broer Charles V (“Karel de Wijze”) de nieuwe vorst, en hij toonde zich een toegewijde helper die voor zijn inzet werd beloond. Zo werd hem in 1363 het Franse hertogdom Bourgondië toegewezen.. In 1369 kwam het in Gent tot een verstandshuwelijk met Margaretha, dochter van de Vlaamse graaf Lodewijk van Male.
Charles V zou in 1380 overlijden. Van 1380 tot 1388 was Filips de centrale figuur in het regentschap dat het bestuur van Frankrijk uitoefende tijdens de minderjarigheid van Charles VI, zoon van Charles V.

Wraak voor smadelijke nederlaag

In deze periode zette Filips in 1382 een Frans leger neer om in de Slag bij Westrozebeke de Vlaamse opstand geleid door Filips van Artevelde tegen zijn schoonvader Lodewijk van Male neer te slaan. Meteen een bloedige revanche voor de Guldensporenslag in 1302 waar een Vlaams volksleger de fiere Franse edelen in de modder van de Groeningebeek had verslagen.
Bij het overlijden van Lodewijk van Male werd Filips graaf van Vlaanderen. Hij werd ook markies van Antwerpen en Mechelen, en voerde eveneens het bewind in Artesië, Nevers en Rethel. Meteen werd de basis gelegd voor wat het Bourgondische Rijk zou worden, een gebied dat zich uitstrekte van Midden-Frankrijk tot de Noordzee.
Nog was de expansiedrang van Filips niet gestild. Ook via diplomatieke weg probeerde hij zijn gezag nog verder uit te breiden. Een beproefde methode was het huwelijk, en Filips wist voor zijn kinderen geschikte partners te vinden die voor een aanzienlijke versterking van zijn positie zouden zorgen.
Zo trouwden zijn kinderen Margaretha en Jan in 1385 tijdens het zogenaamde ‘dubbelhuwelijk van Kamerijk’ met Willem en Margaretha, de kinderen van Albrecht van Beieren, tevens graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen. En vijf jaar later overtuigde hij de kinderloze hertogin van Brabant om haar hertogdom af te staan aan haar nicht Margaretha van Male, de vrouw van Filips.

Verdeel en heers

De volgende jaren concentreerde Filips zich op het goed bestuur van al deze gebieden. Zo paste hij de typische verdeel en heers politiek van de Romeinen toe. Dat hield in dat hij de plaatselijke bestuursinstellingen liet bestaan en zelfs steunde, maar op voorwaarde dat ze zich aan zijn centraal geleide regeringsorganen onderwierpen.
Zo benoemde hij in 1385 voor het dagelijks bestuur Jean Canard tot kanselier, een trouwe vazal die als zijn rechterhand zou fungeren. Een jaar later richtte hij in Rijsel (voor de noordelijke gebieden) en Dijon (voor de zuidelijke gebieden) een rekenkamer op die de financiële administratie zou verzorgen. Hier was eveneens de raadkamer gevestigd, een soort Hof van Beroep dat vonnissen uit de plaatselijke rechtbanken van de diverse rechtbanken kon evalueren en eventueel vernietigen.
Het is dus niet toevallig dat in Dijon een grootscheepse tentoonstelling aan het leven van Filips gewijd wordt. De expositie legt de klemtoon op de kunst die in deze periode werd gestimuleerd. Filips hield immers van pracht en praal en mag als de pionier van het weelderige Bourgondische hofleven bestempeld worden. Zijn bibliotheek was en is vermaard omwille van de vele prachtige handschriften.

Regentschap

In 1392 werd Filips’ neef Charles VI krankzinnig en drong een krachtdadig beleid zich op. De vijanden van Frankrijk, Engeland voorop, kwamen immers in de verleiding om toe te slaan nu het land tijdelijk verzwakt leek. Filips nam opnieuw het regentschap op zich en toonde zich meteen een geslepen diplomaat en politicus.
Zo was hij ervoor beducht om de gespannen situatie met Engeland tot een oorlog te laten escaleren. Daar had hij trouwens vooral een economische reden voor. Als graaf van Vlaanderen wilde hij vooral de relatie met Engeland warm houden. Vlaanderen was voor zijn wolexport afhankelijk van Engeland, en hij sloot dan ook een overeenkomst waarbij het handelsverkeer tussen Engeland en Vlaanderen werd toegestaan.
In de volgende jaren zou een strijd om de Franse kroon ontstaan. Filips nam de feitelijke macht waar, maar in de figuur van zijn zoon Jan zonder Vrees (Jean sans Peur) had hij al een opvolger voor zijn broer in gedachten. Jan werd geboren in 1371 en verdiende zijn erenaam in de kruistocht die hij in 1396 tegen de Turken leidde. Hij werd gevangengenomen en na betaling van een aanzienlijke som losgeld door zijn vader weer vrijgelaten.
Bij het overlijden van Filips in 1404 brandde de strijd om de troon pas goed los. Louis d’Orléans, zoon van Charles VI, was de voornaamste kandidaat, maar Jan zonder Vrees had het niet zo begrepen. Hij liet Louis vermoorden en moest nu de voorstanders van Louis en de koning, de zogenaamde Armagnacs, trotseren. Deze bittere strijd tussen de Armagnacs en de Bourguignons mondde uit in een bloederige burgeroorlog die pas met de dood van Jan zonder Vrees in 1419 werd beëindigd.

Liefhebber van juwelen

Als tegenwicht voor al dat bloed stond Filips bekend als een liefhebber van juwelen en sieraden en overlaadde hij de vrouwen uit zijn omgeving met de prachtigste ringen, armbanden, halskettingen en colliers.

De aantrekkingskracht van oude juwelen op de Egyptenaren

Juwelen, waaronder wij ieder sieraad ontworpen om het lichaam te versieren, verstaan, werden wellicht om verschillende redenen gedragen, maar waarschijnlijk was hun voornaamste doel in oud Egypte de bescherming van drager/draagster tegen geheimzinnige vijandige krachten. Dezen konden zowel van zichtbare aard zijn zoals slangen of schorpioenen maar konden zich ook uiten in ziekten of natuurrampen en dergelijke.

Juwelen konden ook gebruikt worden om de seksuele aantrekkingskracht van de draagster/drager te vergroten, op dezelfde manier als kleding en cosmetica worden gebruikt. Zo werden haar en hoofdbanden eerder gebruikt om het haar in vorm te houden dan om het hoofd te beschermen. Om schoonheid te vergroten werd onvermijdelijk verse bloemen, vruchten bladeren etc gebruikt.
Verder konden juwelen ook gebruikt worden om de status en rijkdom, en dus ook de macht en het prestige van de eigenaar, tot uiting te brengen.

Tenslotte werden er ook juwelen gemaakt om zuivere gebruiksredenen. Massieve cilindervormige zegels van goud of steen, werden aan hoge functionarissen geschonken die in het Oude rijk en het Midden rijk namens de farao moesten optreden. In het Nieuwe rijk werd de zegel vervangen door een zware zegelring met in de kas de cartouche van de koning.

Materialen

Voor het vervaardigen van deze magische sieraden had men natuurlijk ook magische materialen nodig. Daaronder rekenen we vb. lapis zuli, met de kleur van het levensbloed, maar zeker ook goud.
Meer nog, goud was zelfs het belangrijkste materiaal waaruit Egyptische juwelen werden vervaardigd. De eigenschappen die goud zo begeerlijk maken zijn de volgende: goud kon betrekkelijk makkelijk verkregen en bewerkt worden; het sleet niet; corrodeerde niet bij gebruik, maar was onverwoestbaar en zijn warme glans scheen de vuurgloed van de zon te weerspiegelen. Bovendien beschikte Egypte zelf over grote hoeveelheden van deze veel gebruikte grondstof.
Zilver was in Egypte zeldzamer dan goud en werd vermoedelijk om die reden hoger in waarde aangeslagen tot aan de aanvang van het Middenrijk, toen de invoer vanuit Azië begon. De Egyptenaren noemden dit zilver ‘witgoud’, wat we echter niet mogen verwarren met ons hedendaagse witgoud, een legering van goud met nikkel of platina.
Goud, elektron en in mindere mate zilver waren de edele metalen, gebruikt om edelstenen in te zetten, die wij nu onder de halfedelstenen schikken. De Egyptenaren kozen de stenen om hun prachtige kleuren en zeker niet om hun vermogen licht te weerkaatsen.
Het klassieke trio: de bloedrode kornalijn, de helder blauwgroene turkoois en de diephemelsblauwe lapis lazuli. Uiteraard werd er ook beroep gedaan op nog andere stenen, grondstoffen en dergelijke, maar dezen wogen niet op tegen de bovengenoemde.
Voor kledij denken we vooral aan linnen.

Vormen

Het sieraad dat zowel door mannen als door vrouwen, koningen als onderdanen om het hoofd werd gedragen, was de hoofdband, bekend uit de bijschriften op de sarcofaagschilderingen uit het Midden rijk als ‘schippershaarband’. In zijn primitiefste vorm schijnt de band een krans te zijn geweest, gevlochten uit waterplanten geplukt langs de rivieroevers en om het hoofd gedragen om het haar bijeen te houden. Het staat vast dat de haarband een koninklijke kroon werd, indien er een uraeus of gier op werd bevestigd.
Onder de haarversierselen moet wellicht ook de nechaoe of amulethanger worden verstaan in de vorm van een vis. Deze werd kennelijk om de zijlok van kinderen vast te maken, wellicht als een soort van bescherming tegen verdrinking.
Een haarversiersel dat ook alleen door kinderen werd gedragen, was een haarring of spang om de zijlok op het kinderhoofdje op zijn plaats te houden.
Een van de populairste oorbellen uit het oude Egypte was vervaardigd uit een aantal aan elkaar gesoldeerde holle driehoekige gouden ringen. Dezen werden kennelijk door vrouwen gedragen, 2 in elke oorlel. De ontwikkeling van de oorbel liep parallel met de ontwikkeling van de oorknop, bijvoorbeeld in de vorm van een paddenstoel, gemaakt van steen, glas, metaal of faience. Maar ook in het Oude Egypte gingen de mensen overdrijven, de oorbellen en oorknoppen werden zo groot dat de oorlel zelfs uitgerokken werd.
Halssieraden zijn voortgekomen uit amuletten, hangend aan een koordje. De 2 uiterste ontwikkelingsvormen zijn pectoralen en de halskragen. Een van de meest voorkomende amuletten uit die tijden is een gepolijste, doorboorde steen, geregen aan een leren of linnen snoer. De halskraag werd in het Oude Egypte zo algemeen gedragen, dat hij feitelijk een deel van de kleding geworden is. De meest populaire vorm is de brede halskraag, bestaande uit cilindervormige kralen of kokertjes, verticaal in rijen gelegen. Een speciale soort halsketting is een korte strakke ketting, die nauw om de hals sloot tot vlak onder de kin, een smalle band van kralen en tussenstukjes.
Armsieraden die zowel door mannen als vrouwen werden gedragen, waren armbanden voor bovenarmen en pols. Ze konden buigzaam of strak zijn, al naargelang hun prototype een snoer kralen of een stuk olifantstand was, deze laatste armband is ook nu nog in de mode in verschillende delen van Afrika.
Later evolueerden deze armbanden ook tot scharnierende armbanden, 2 halve cilinders van metaal verbonden met scharnieren en een pin zodat de armband los en vast gemaakt kon worden.
De sieraden voor de benen, de enkelbanden, zijn qua ontwerp en makelij identiek aan de armbanden. Op lijkkistschilderingen zijn ze gelijk en zowel in werkelijkheid als op de monumenten werden ze en suite gemaakt. Meestal zijn enkelbanden echter smaller dan armbanden.

Bron: www.scholieren.be

Renaissancejuwelen voor de godin Venus

In de renaissance hadden kunstenaars een voorliefde voor de godin Venus: dit is niet alleen verklaarbaar omdat zij zeer geschikt is om naakt te worden weergegeven en ook niet omdat in de Renaissance de verhalen over haar amoureuze escapades populair waren. Dat zij voorkomt in de beeldende kunst van die tijd is te danken aan een groep mensen in Careggi, een buitengoed van de familie Medici aan de noordelijke rand van Florence. Dit is zeker het geval als Venus vergezeld is van de Drie Gratiën of haar zoontje Cupido.

Marsilio Ficino, de leider van de groep in Careggi, maakte van de liefde een wijsgerig principe. Ficino’s ideeën werden niet alleen door zijn directe omgeving enthousiast ontvangen, ook daarbuiten trokken ze de aandacht. Ze wakkerden de algemene verbeelding aan en vormden de inspiratiebron voor een totaal nieuw genre geschriften de zogenaamde ‘Tractaten over de Liefde’, waarop men in het begin van de zestiende eeuw aan de vorstelijke hoven verzot was. Amor’, de Liefde aldus Ficino is de oudste onder de goden: de Liefde bestond al voordat de wereld werd geschapen, toen er alleen nog maar chaos was.

Liefde vervulde volgens hem alle sferen van het heelal, vanaf de hoogste regionen, waar de ‘platonische vormen’ (en de christelijke engelen) huizen, tot aan de laagste hier op aarde. Ficino beschouwt de Liefde als een scheppende kracht die van God uitgaat en die beantwoord wordt door het individu, een niet aflatende stroom van kracht tussen de Geest van God en de gehele schepping. Wanneer de individuele mens inzicht krijgt in deze Goedheid en Schoonheid, maakt een verlangen zich meester van zijn ziel.
Door de Griekse wijsgeer Plato, van wiens denkbeelden Ficino uitging, werd die ervaring ‘vervoering’ en ook wel ‘goddelijke extase’ genoemd. Plato maakte onderscheid tussen twee aspecten van de Liefde, beide belichaamd door Venus: een ‘hemelse’ Venus en daarnaast een ‘gewone’ Venus die voor iedereen toegankelijk is. Ficino baseerde op dit onderscheid een eigen theorie: bij hem correspondeert de hemelse Venus met het ‘beschouwelijke’ leven, en de aardse Venus met het ‘actieve’.
De twee Venussen vertegenwoordigen de twee soorten schoonheid in het universum die Liefde voortbrengen aan de ene kant het hemelse ideaal, aan de ander kant de uitingen waarvoor onze zintuigen gevoelig zijn. De twee Venussen hadden een parallel in de christelijke opvatting over liefde (Caritas), die èn op God èn op de naaste gericht moet zijn. Anders dan de Venus uit de klassieke mythologie geeft de Venus van de neoplatonisten zich nooit over aan zinnelijk genot. De Venus tweeling komt voor in een schilderij van de Venetiaanse schilder Titiaan, dat bekend staat als Hemelse en Aardse Liefde. Het werk is in 1515 geschilderd dat wil zeggen in de periode waarin de op Ficino’s ideeën gebaseerde ‘Tractaten over de Liefde’ op het hoogtepunt van hun populariteit waren. Het is zinvol het schilderij (net als Holbeins ‘Ambassadeurs’) tot in de kleinste details te onderzoeken met het oog op verborgen elementen, die van belang zijn voor het thema als geheel.

Het is misschien verrassend om te ontdekken dat de geklede vrouw de aardse Venus voorstelt, terwijl haar hemelse tegenspeelster naakt is. Maar dat strookt met wat in Renaissanceallegorieën gebruikelijk was: het ontbreken van opsmuk wijst daar op deugdzaamheid (zoals bij de ‘naakte Waarheid’).

Dat de twee vrouwen beiden Venus voorstellen kan worden opgemaakt uit details op de achtergrond. Achter de naakte Venus zien we in de verte een kerk en een lucht die naar de hemel geopend is. Daartegenover zien we achter haar tweelingzuster een kasteel en een lucht met laaghangende wolken. De twee helften van het landschap zijn bevolkt met schapen (rechts) en konijnen (links) in die tijd bekende verwijzingen naar kuisheid en paringsdrift. Het relief op de sarcofaag (rechts beneden) geeft aan dat de zinnelijke drift moet worden gestraft en afgeremd. De met juwelen gevulde kom van de aardse liefde (links) verbeeldt het geluk in het leven van de mens. Dat geluk is kortstondig en het enig haalbare.

Zeeuwse sier: traditionele sieraden van Carla van Tilburg

Traditionele streeksieraden zijn een lust voor het oog en hebben aan schoonheid niet ingeboet. De sieraden dragen een jarenlange geschiedenis met zich mee en vertellen een heel eigen verhaal. Zeeuwse Sier koopt traditionele, antieke sieraden in van bloedkoraal en granaat en presenteert de sieraden op eigentijdse wijze. De schoonheid van de sieraden van bloedkoraal en granaat hebben de tijd glansrijk doorstaan.
Met deze traditionele sieraden schittert u op elk moment van de dag, ze geven u een geheel eigentijdse uitstraling.

‘In 2009 kreeg ik een prachtig halssnoer van bloedkoraal met een gouden slot bewerkt met filigrain draadwerk. Echter alle informatie over het halssnoer ontbrak en de verpakking was ronduit saai. En dat terwijl het sieraad uit het begin van de 19e eeuw was. Welke geschiedenis lag er niet aan ten grondslag. Mijn belangstelling was gewekt en Zeeuwse Sier was geboren.’
De sieraden van Zeeuwse Sier worden gepresenteerd in een prachtige linnen doos bekleed met Zeeuwse stof. De bekleding van Zeeuwse stof is een kussentje en opbergtasje tegelijkertijd. Bij aankoop van een sieraad krijgt u bij de doos een fraai vormgegeven brochure met uitleg over de tradities, de streekdracht en de sieraden.

Carla van Tilburg

“Al mijn ideeën kwamen samen in Zeeuwse Sier. Tradities, het ambacht, interesse in sieraden, het inkopen en verkopen ervan, het creatief ontwikkelen van de verpakking en het verhaal bij het sieraad, kortom het ontwikkelen van een totaal concept. Het bedenken van Zeeuwse Sier, maar dan ook nog ten uitvoer brengen, is een droom die uitkomt.
Ik ben altijd zelfstandig werkend geweest: 10 jaar een succesvol werving- en selectiebureau; daarna een lange periode bij een van de grootste ontwikkelingsorganisaties in Nederland, met de fantastische taak het ontwikkelen van producten, het begeleiden van projecten en het organiseren van evenementen. Voor deze ontwikkelingsorganisatie bezocht ik vele projecten in Azië, Afrika en Zuid-Amerika, waar het traditionele ambacht enorm veel indruk op mij maakte.”

Sieraden maken de vrouw

Bij de Zeeuwse dracht en ook bij vele andere drachten droegen vrouwen prachtige sieraden. Het dragen van sieraden had soms een praktische functie, maar diende vooral om zich te sieren, paste bij bepaalde ceremoniën en vormde ook een middel om zich te onderscheiden. Hoewel een aantal een praktische (hoofdijzer) of van oorsprong praktische (gespen, haken e.d.) functie had en dus door iedereen werd gedragen, waren er ook sieraden die voornaamheid uitstraalden en alleen door de meer welgestelden konden worden aangeschaft. Maar elke vrouw had wel enkele halssnoeren van bloedkoralen of granaten halssnoeren met ronde of vierkante gouden sloten. In de 18de eeuw waren het enkelvoudige kralenkettingen, maar in de loop van de 19de eeuw werden de snoeren groter en breder. Juist op zon- en feestdagen was men het rijkst getooid, terwijl dit indruiste tegen de soberheid, die men in het christelijk geloofsleven beleed.

Sieraden als verhaal

De sieraden die bewaard zijn gebleven stralen schoonheid en vakmanschap uit. Sieraden vertellen een verhaal. Er kon rang en stand, beroepsgroep of godsdienst van afgelezen worden, alsmede de gemoedstoestand (rouw of bruiloft), herkomst, levensfase (kind, volwassen of bejaard) en burgerlijke staat. Het aanschaffen van bepaalde sieraden was een kwestie van status, soms moest men zich veel ontzeggen om een sieraad te kunnen aanschaffen, zeker als men een groot gezin met veel dochters had. Vrouwen die het zich konden veroorloven gingen steeds meer sieraden dragen. Vijf of zes rijen bloedkoralen stond voor rijkdom. Welgestelden droegen ook wel een tweede slot, van achteren en van voren, mooi van uitvoering. Het vele goud en zilver gold als geldbelegging: menig jonge weduwe kon de eerste jaren beter doorkomen door de verkoop van haar sieraden.
Toen vrouwen nog voorhoofdsnaalden droegen, kon men daaraan aflezen of ze gehuwd of welgesteld was. De motieven op de 19de-eeuwse geborduurde beuken vertelden ook een verhaal, zodat er bij een flinke boezempartij heel wat te bestuderen was. Dracht en sieraden verrieden daarnaast van welk eiland of zelfs uit welk dorp de draagster afkomstig was. Of ze uit de boeren- of vissersstand kwam, of tot de ‘burgers’ behoorde (b.v. de middenstanders). Muts en hoed lieten zien of ze protestants of katholiek was, (oud-)gereformeerd of hervormd.
De laatste streekdrachtdraagsters dragen nog steeds een bloedkoralen of granaten ketting. Zelden meer een halssnoer met een enkele rij bloedkoraal of granaat met een mooi gouden tonslot; die zijn waarlijk een lust voor het oog. Maar ook de ‘modernere’ halssnoeren met drie tot vijf rijen kralen, met schitterend bewerkte sloten, zijn pronkstukken die het uiterlijk van de vrouw sieren. De streekdracht is zo goed als verdwenen, maar de sieraden worden blijvend gekoesterd.

www.zeeuwsesier.nl

De juwelenpracht van Toetanchamon

De tentoonstelling met replica’s uit het graf van Toetanchamon in Brussel doet de belangstelling voor het oude Egypte opnieuw opwakkeren. Maar wie was nu die mysterieuze jongeling? We vonden een interessante spreekbeurt in begrijpelijke taal over dit onderwerp.

Toetanchamon was een farao uit de 18e dynastie. In de lange geschiedenis van het oude Egypte kwamen wel 31 verschillende families aan de macht. Toetanchamon leefde ongeveer in het jaar 1350 voor Christus.
Toetanchamon is geboren in Thebe. Thebe ligt in Egypte. Hij heeft 3 jaar in Thebe gewoond. Thebe was de hoofdstad van Egypte in het oude rijk. Toen zijn vader stierf werd hij farao toen was hij ongeveer 10 jaar. Tijdens zijn regeerperiode is er weinig veranderd, maar hij is wel terug gegaan naar Thebe en veranderde de godsdienst weer zoals het geweest is voor zijn vader. Over deze godsdienst en die van zijn vader vertel ik dadelijk nog meer. Rond zijn twintigste stierf Toetanchamon. Ze denken dat hij is vermoord, omdat achter zijn linkeroor grootte wonden zaten.

De macht van de farao

De baas van de mensen in Egypte was de farao. Hij was een absoluut heersende farao. Dit betekent dat alles wat hij wilde ook gedaan werd. Hij was de belangrijkste persoon in het land.
Farao is de naam van de koning in het oude Egypte. De farao werd gezien als een god. De Egyptenaren geloofden dat de farao’s goden waren in menselijke gedaanten. Wanneer de mensen het niet eens waren met de farao, werden ze gestraft. De farao was verantwoordelijk voor de welvaart van het land. Hij zorgde ervoor dat de Egyptenaren het goed hadden en dat het land veilig was. Hij werd gezien als de zoon van de oppergod Re en de zoon van de god van het dodenrijk Osiris.
De Godkoningen namen deel aan heel veel ceremonies, dit zijn plechtigheden. Zij wasten en kleedden zich op een speciale manier en zij aten op een speciale manier. Elke dag bezocht de farao de tempel. Dit is een soort kerk. Zij offerden hier voedsel voor de voorouderen. De mensen in Egypte dachten dat de farao macht had over het waterpeil van de Nijl en over de groei van de granen en over de handel. Iedereen vereerde daarom de farao. Wanneer er toch een ramp gebeurde zoals een storm of aardbeving, waren de mensen bang dat de goden boos waren. Ze konden de rampen niet anders verklaren. Om ervoor te zorgen dat deze rampen niet nog een keer zouden gebeuren, brachten zij offers aan de goden. De mensen gehoorzaamden de farao nog beter na een ramp.

Een nieuwe godsdienst

Toen Achnaton (vermoedelijk de vader van Toetanchamon) farao werd, werd er door hem een nieuwe godsdienst ingevoerd. Achnaton stuurde de oude priesters van de Egyptische goden weg en vertelde de Egyptenaren dat er maar een god vereerd mocht worden, namelijk de god Aton de zonnegod. Hij vertrok zelfs uit de oude koningsstad Thebe en bouwde een helemaal nieuwe stad, Ahet-Aton, aan de overkant van de Nijl.
Achnaton stierf toen hij ongeveer 37 jaar oud was. Toetanchamon werd zijn opvolger. Hij veranderde de godsdienst zoals deze was voor Achnaton. De Egyptenaren mochten weer meerdere goden vereren. Of Toetanchamon dit ook zelf wilde weten we niet. Toen Toetanchamon oud genoeg was om dit zelf te beslissen stierf hij of misschien werd hij vermoord. Misschien heeft Toetanchamon daarom zoveel schatten meegekregen in zijn graftombe. Misschien waren de mensen bang dat de goden kwaad zouden worden omdat Toetanchamon zo jong gestorven is. Ze wilden de goden zoveel mogelijk geschenken geven om ze gerust te stellen. De Egyptenaren waren erg bang geweest van de nieuwe godsdienst met een god. Ze waren bang dat de andere goden boos zouden worden.

Goden

De Egyptenaren geloofden in verschillende goden. De oppergod van al die goden was ra. De meest belangrijke goden waren:
Ra : god van de zon, Shoe: god van lucht, Tefnoet: godin van vocht, Geb.: god van de aarde, Noet: godin van de hemel, Isis: godin van tovenarij, Osiris: god van de onderwereld, Neftys: beschermster van de doden, Anoebis: God van het mummificeren, Seth: god van de woestijn, van chaos en het kwade, Hathor: godin van de hemel, liefde, vreugde en dood en als laatste Horus: god van de hemel.

Zijn familie

Toetanchamon was de zoon van kiya, hij is later getrouwd met de dochter van een van zijn stiefmoeder nefertiti. De vader van zijn vader was de farao amenhotep of ook wel amenophis de derde. De vrouw van amenhotep was teje. Teje speelde een belangrijke rol in de politiek. Toetanchamon zelf was getrouwd met anchesenamon. Op zijn gouden stoel die in zijn graf stond staat hij afgebeeld dat hij op zijn stoel zit terwijl zijn vrouw hem met iets insmeert.

Zijn graf

In 1922 werd zijn graf gevonden door howard carter een archeoloog. De kosten voor het opgraven werden betaalt door lord carnarvon die zich zelf ook naar Egypte haastte toen hij het telegram kreeg dat ze de ingang hadden gevonden. De eersten die het graf ingingen waren howard carter, lord carnarvon en de dochter van lord carnarvon. Toen carter de stukjes muur weghaalde zodat ze de schatkamer binnen konden gaan. Toen hij een paar stukjes had weggehaald vroeg lord carnarvon aan hem: wat zie je en hij antwoorde prachtige dingen. Meer kon hij niet zeggen zo verbaasd was hij.
In de grafkamer stond een hele grootte kist daarin zaten nog drie andere kisten. Om de mummie zaten drie kisten. De buitenste kist was van hout met een dun laagje goud en ingelegde juwelen. De middelste kist was van een dun laagje hout met daarover goud en ingelegde juwelen. De binnenste kist was gemaakt van puur goud met ingelegde juwelen. De mummie van Toetanchamon droeg een gouden masker.

De vloek van de farao

De oude Egyptenaren vonden het een grote misdaad als je het graf van de farao open maakte. Het graf en de mummie waren na de dood de woonplaats van Ka. Werd het graf vernield en de grafgiften geroofd, dan had Ka geen woning meer en bleef ze naamloos achter. Dat was de ergste straf die een Egyptenaar zich kon bedenken.
De Egyptenaren geloofden dat de farao een vloek uitsprak over het graf. De vloek betekende dat er iets engs zou gebeuren wanneer het graf geopend werd. Op de muren in het graf stond: “Wie dit graf betreedt op hem zal ik me werpen als op een vogel en de grote god zal hem daarvoor bestraffen”.
Lord Carnavon, de helper van Carter, werd, 1 jaar na de ontdekking van het graf, heel erg ziek. Hij kreeg hele hoge koorts en hij ging ijlen (dit is een soort praten in je slaap). Hij zei: “Een vogel krabt mijn gezicht stuk”. Hierna viel hij in coma. Op de dag van zijn dood gebeurden er hele vreemde dingen. In Cairo in Egypte gingen alle lichten uit. Men wist niet hoe dit kwam. Even later gingen ze vanzelf weer aan. De hond van Carnavon ging heel hard janken en viel daarna dood neer. De mensen konden dit niet uitleggen.
Onderzoekers denken dat Carnavon bacteriën heeft ingeademd toen hij het graf inging.

Bron: www.spreekbeurtenstartpagina.nl

Oude juwelen en kunst op Domein Waldemarsudde

Het prachtige Waldemarsudde

Waldemarsudde was oorspronkelijk de residentie van de Zweedse Prins Eugen. Nu is dit domein een van de meest bezochte musea van Zweden. Ook Koningin Margrethe exposeert er haar fel gesmaakte kunstwerken. Hier worden ook oude koninklijke juwelen bewaard.

 Prins Eugen (1865-1947) is de broer van de overgrootvader van de huidige koning van Zweden Carl Gustaf. Hij was de zoon van Koning Oscar II, die eenmaal getrouwd met Sophie van Nassau de titel van graaf Bernadotte zou krijgen. Als kind leefde Eugen in de schaduw van zijn oudere broers Gustaf (geboren als Oscar Gustaf Adolf en de latere koning), Oscar Carl August en Oscar Carl Wilhelm.

Als kind spreidde Prins Eugen al bijzondere artistieke gaven tentoon, en zijn vader zag in dat voor zijn zoon geen militaire of dynastieke carrière was weggelegd. De prins kreeg lessen van de grootste kunstenaars van zijn tijd en kon aldus zijn gave optimaal ontwikkelen. In zoverre zelfs dat hij rond 1890 al beschouwd werd als een van de grootste schilders van zijn tijd, een positie die hij enkel door zijn talent en doorgedreven werkkracht en niet door voorspraak wist te ontwikkelen.

 Juwelen

 Naast een verwoed schilder die geen dag liet voorbijgaan zonder dat hij de verfborstels ter hand nam was Prins Eugen ook een verwoed verzamelaar. Hij was bijzonder geïnteresseerd in de opkomende kunststromingen en reisde binnen- en buitenland af om kennis te maken met kunstenaars uit verschillende disciplines. Hij bleef zich bijscholen en werd de eeuwige student, steeds op zoek naar nieuwe leermeesters.

Van de prins werd gezegd dat hij zijn laatste geld aan kunst zou geven. Voor menig kunstenaar werd hij een vrijgevig mecenas, die op die manier ook achter de schermen zijn stempel op de ontwikkeling van de kunst heeft gedrukt. Zo verzamelde hij de grootste collectie Zweedse kunst uit de 19^de eeuw.

 Prachtig landgoed

 Om zich volop aan het schilderen te kunnen wijden was de prins op zoek naar een geschikte locatie Die vond hij in Waldemarsudde, een prachtig landgoed dat hij in 1899 aankocht. Waldemarsudde bestond al sinds 1780, en had onder meer een prachtig landhuis (“Het Oude Huis”) en een molen waarmee lijnzaad gemalen werd.

Het domein deed aanvankelijk dienst als zomerverblijf, maar de prins was er algauw niet meer weg te slaan. Als meer dan verdienstelijk landschapschilder vond hij er een gedroomd oord om zich aan zijn passie te wijden.

De prins had een duidelijk beeld van hoe het domein er moest uitzien en werkte nauw samen met Ferdinand Boberg, de meest befaamde architect van de Zweedse Jugend School die onder meer het Bergöö Huis in Hallsberg en het postgebouw in Stockholm ontwierp. De prins stond zelf in voor het ontwerp van het park en de tuin, en het geheel werd in 1905 afgewerkt.

Maar nog was de prins niet tevreden. Hij vervolledigde zijn droom in 1913, toen aan het landgoed een galerij werd toegevoegd. Ook hier zat de prins mee aan de ontwerptafel. Zo drong hij aan op het gebruik van voor die tijd revolutionaire verlichtingstechnieken om de kunstwerken beter tot hun recht te laten komen.

Op dit landgoed bracht de prins zowel de Eerste als later ook de Tweede Wereldoorlog door, steeds meer afgezonderd van de buitenwereld die hij als vijandig en wreedaardig beschouwde. Hij was een pacifist bij uitstek, die vluchtte in zijn kunst en vertwijfeld de schoonheid van het landschap op doek wou vatten.

 Publiek museum

 Prins Eugen was bekommerd om wat er na zijn dood met Waldemarsudde zou gebeuren. Hij liet bij testament vastleggen dat het landgoed aan de Zweedse staat werd overgedragen en een publiek museum moest worden.

De prins stierf in 1947. Zijn persoonlijke vertrekken werden grotendeels ongemoeid gelaten. De twee bovenste verdiepingen (met de studio van de prins helemaal bovenaan) werden ingericht als ruimtes voor tijdelijke tentoonstellingen van het werk van de prins of andere kunstenaars uit zijn tijd. De galerij wordt voornamelijk gebruikt voor tentoonstellingen van hedendaagse kunst.

Voor bezoekers is dit een schitterende omgeving in het groen, omgeven door eeuwenoude eiken. De nabijheid van de haven van de Stockholm geeft de bezoeker bovendien een prachtig uitzicht op het water. In dit park bevindt zich een aantal beeldhouwwerken van Franse en Zweedse kunstenaars zoals Auguste Rodin, Antoine Boudelle en Carl Milles, evenals kopieën van antieke werken zoals de Nike van Samothrace naar het origineel uit het Louvre.

 Koningin Margrethe

 Ook de huidige Deense Koningin Margrethe, zelf een niet onverdienstelijk kunstenares, treedt in de voetsporen van haar befaamde Scandinavische artistieke voorganger. Ze selecteerde een aantal van de landschappen van prins Eugen en vulde ze aan met eigen werk. Net als de prins is Koningin Margrethe gefascineerd door de natuur, wat weerspiegeld wordt in haar eigen melancholische schilderijen. Voor de bezoeker meteen een aangename dubbelslag, want men kan niet alleen het prachtige landgoed bezoeken maar ook de werken van deze twee koninklijke kunstenaars bezoeken.

 Adres: Waldemarsudde, Prins Eugens väg 6, Djurgarden (Zweden), tel. ++46 (0)8 545 33 700, dagelijks open (behalve maandag) van 11 tot 17 uur (donderdag tot 20 uur).

Boeken over oude juwelen

Waar vind ik boeken over oude juwelen? Een vraag die ons vaak gesteld wordt. We gingen voor u even op zoek en vonden op de site zilverbank.nl een erg interessante bijdrage. Waarvoor dank!

 Een kwestie van gevoel

“Waar moet ik beginnen?” Een simpele vraag, die ons vaak bereikt. Eenvoudig te beantwoorden is hij echter niet, want wie zich wil verdiepen in de vakgebieden die in Cachet aan de orde komen komt een berg informatie tegen, waaruit het voor de beginneling lastig kiezen is. Daarom geeft ons panel van experts een aantal boeken- en informatietips.

Het beoordelen van juwelen is bij uitstek een vak waarbij het ontwikkelen van een gevoel met het materiaal een belangrijke rol speelt. Daarvoor is het belangrijk heel veel juwelen te zien en in de hand te hebben. De manier waarop het in de hand ligt, de kleur van de stenen, de transparantie van het email, de combinatie van het slijpsel van de stenen, het ontwerp van het sieraad en het patina op het metaal moeten kloppen. Het is moeilijk zich dat op een theoretische manier eigen te maken.

Juwelen zijn over het algemeen, anders dan zilver, slechts heel summier of helemaal niet gekeurd. Zodoende bestaan er dus geen makkelijk toegankelijke naslagwerken zoals men die kent voor zilver. Er bestaan wel boeken waarin specifieke groepen sieraden worden behandeld. Bijvoorbeeld over Franse sieraden, Art Nouveau sieraden, of over bepaalde goudsmeden. Daarin zijn wel enkele meestertekens te vinden, waarnaast de stijl van werken uit een bepaalde periode en van bekende goudsmeden wordt belicht. Maar om goed gedocumenteerd te zijn zou men een hele bibliotheek moeten aanleggen.

Er zijn natuurlijk wel interessante boeken over juwelen geschreven die verschillende aspecten van juwelen zodanig beschrijven dat men leert een sieraad in een context te plaatsen.

 Elseviers Gids van edel- en sierstenen

 Voor het benoemen van edelstenen is Elseviers Gids van edel- en sierstenen een goed uitgangspunt; rijk geïllustreerd en met een duidelijke omschrijving staan hier de meest voorkomende edelstenen in genoemd (ISBN:9010017966).

In het boek Diamant Wonderlijk Kristal, beschrijft S. Asscher de geschiedenis van diamant en het diamantbedrijf vanaf de vroegste tijden in India tot op heden. Een boeiend boek waarin onderwerpen zoals o.a. het delven, het ruwe diamant, de bewerkingen, de beleggingsdiamant en beroemde stenen aan de orde komen. (ISBN: 9022840409)

 In het boek Diamant wonderlijk kristal beschrijft S. Asscher de geschiedenis van diamant en het diamantbedrijf vanaf de vroegste tijden in India tot heden. Een boeiend boek waarin onderwerpen als het delven, het ruwe diamant, de bewerkingen, de beleggingsdiamant en beroemde stenen aan de orde komen.

 Een heel aardig, beknopt boekje over juwelen schreef L. Giltay-Nijssen met een duidelijke titel: Juwelen. Een heel oude uitgave die ik laatst zag in het boekenaanbod van de Zilverbank. Hierin geeft de schrijfster een overzicht van de ontwikkeling van het Europese sieraad vanaf ca. 1760 tot heden. Een aanrader!

 Nog zo’n oude uitgave is het boekje Sieraden van de late 18e tot de vroege 20ste eeuw, door Lydia-Lida Dewiel. Ook zij geeft een duidelijk overzicht van de juwelen uit deze periode waaruit het grootste deel van de antieke sieraden stamt die wij nu nog tegenkomen.*

 De heer M.H. Gans pakt het onderwerp heel anders aan in zijn boek Juwelen en Mensen. Een fantastisch rijk boek waarin we, d.m.v. oude archieven, meekijken in de juwelenkistjes van vele Europese en met name Hollandse ‘groten’ van plus minus 1400 tot 1900. Het is boeiend om in dit boek de Europese geschiedenis te volgen via vele anekdotes waarin juwelen een rol spelen. Ruim 200 foto’s, voornamelijk portretten, illustreren de manier waarop het juweel werd gedragen en de mode die daarbij hoorde. Inventarislijsten geven tenslotte een beeld van diverse collecties sieraden met hun prijzen uit die tijd.

 Van de buitenlandse boeken die ik ken lijkt me dat van Vivienne Becker, Antique and Twentieth Century Jewellery (ISBN: 0719801710) het aantrekkelijkst. Ook dit boek geeft op een heel prettig leesbare manier een overzicht van de meest voorkomende stijlen van juwelen. En natuurlijk de Tardy, waarin de goudmerken van alle landen staan.

Ook de juwelencatalogi van de grotere veilinghuizen horen bij de lijst. Het bestuderen van het gevarieerde aanbod van juwelen met beschrijvingen, prijsindicaties en veel illustraties is misschien nog wel de beste oefening voor het beoordelen van juwelen. Te meer omdat je tijdens de kijkdagen de juwelen ook allemaal kunt zien en wellicht vasthouden. Zo is het mogelijk om dat onnavolgbare gevoel te ontwikkelen dat naast alle theoretische kennis nodig is om echtheid, leeftijd en kwaliteit te onderscheiden.

 Bron: www.zilverbank.nl

De schatten van de Titanic

Ooit het grootste luxeschip ter wereld maar al zovele jaren een zeemansgraf. We hebben het natuurlijk over de Titanic. In Greenwich loopt een tentoonstelling waarop een aantal schatten van de Titanic waaronder juwelen, muntstukken en accessoires tentoongesteld worden.

Realistische weergave

De tentoonstelling De schatten van de Titanic stelt een collectie van voorwerpen voor, die teruggevonden werden op de plek waar het wrak van de het schip ligt. Ze werden gekozen en in het gereconstureerde decors van de Titanic geplaatst, om het waargebeurde verhaal van de beroemdste trans-Atlantische schip ter wereld zo realistisch mogelijk weer te geven.

Bergingsexpedities

De tentoongestelde voorwerpen zijn afkomstig uit het gebied op de bodem van de oceaan in een straal van 3 km² rond het wrak waarover de brokstukken verspreid liggen.

De bergingsexpedities werden niet in het wrak zelf gehouden, dat in drie stukken gebroken is en waaruit geen enkel voorwerp gedolven werd.

Juwelen, muntstukken en bankbiljetten

Tussen de 6.000 gerecupereerde voorwerpen zijn er sommige die eigendom waren van de passagiers en bemanningsleden: in het bijzonder persoonlijke spullen (kleding, juwelen, accessoires) en documenten (visitekaartjes, muntstukken en bankbiljetten, postkaarten…) waarvan men in de meeste gevallen de identiteit van de eigenaar niet heeft kunnen achterhalen.

Exuberante levensstijl

Deze eenvoudige voorwerpen, de Schatten van de Titanic, zijn getuige van de levensstijl aan het begin van de 20ste eeuw en van de tragedie van het schip. Een verhaal dat ons ook vandaag nog bezighoudt.

De Titanic was het tweede van een drietal luxeschepen uit de Olympic-klasse, die een groot deel van het trans-Atlantisch verkeer moesten verwerken. De Titanic verging echter op zijn eerste reis. Het schip was eigendom van de rederij White Star Line, en werd gebouwd in Belfast. Tijdens de eerste reis van de RMS Titanic in april 1912 kwam het schip in aanvaring met een ijsberg; een deel van de stuurboordzijde werd op verscheidene plaatsen doorboord, en binnen drie uur was het schip gezonken. 1522^[1] opvarenden kwamen om het leven. Hoewel dit naar aantal slachtoffers niet de grootste scheepsramp in de geschiedenis is, is het wel de bekendste, vooral omdat het schip als “onzinkbaar” bekend stond.

In 1985 werd het wrak teruggevonden onder leiding van Robert Ballard, waardoor veel informatie over het schip en zijn fatale reis aan het licht kwam.

The O2 Arena

SE10, Greenwich

Tel. : 0044 161 385 32 11

Official website: http://www.theo2.co.uk/

De pracht en praal van de Nederlandse kroonjuwelen

Kroonjuwelen zijn doorgaans een echt pronkstuk. Zo ook die van het Nederlandse vorstenhuis, prachtstukken bezet met tal van oude juwelen.

Tiara met diamanten en collier

Kroonprinses Maxima draagt soms een tiara bezet met diamanten. De tiara is oorspronkelijk een collier geweest die koningin Wilhelmina van haar vader koning Wilhelm III voor haar negende verjaardag kreeg. Het is een bijzondere tiara omdat het zo ontworpen is dat er meerdere soorten tiara’s van gemaakt kunnen worden en zelfs een collier. 
Koningin Emma kreeg als eerste koningin een kostbaar collier en een broche als eergeschenk van het Nederlandse volk. In 1878 wordt een nationaal comité opgericht om geld in te zamelen voor zulke eergeschenken. De Amsterdamse juwelier Jitta en la Chapelle hebben deze broche (en bijpassend collier) ontworpen. Op maandag 21 april 1879 werden de sieraden aan koningin Emma op de Dam aangereikt. Het collier bestaat uit 34 briljanten en de broche bestaat uit 214 grote en kleinere stenen in Griekse stijl.

Koningin Wilhelmina met collier en de bijpassende broche
De strikbroche is onderdeel van de Nederlandse kroonjuwelen. De broche is in de 18e eeuw gemaakt van onderscheidingen en andere strikbroches van de familiejuwelen. Wilhemina van Preusen, moeder van koning Wilhem I droeg zo’n soort broche aan een band om de hals. Enkele stenen stammen uit de 17e eeuw van Friedrich Heinrich en Amalia von Solms. 

Saffieren en diamanten
Deze tiara bezet met saffieren en diamanten is een cadeau geweest van koning Willem III aan zijn vrouw koningin Emma in 1881. De ontwerper van deze tiara is waarschijnlijk Oscar Masin, die ook voor de Parijse juwelier Mellerio werkte. Op 14 december 1881 werd de grote tiara aan het koninklijk huis geleverd met tegelijkertijd een tweede frame en twee grote diamanten en saffier armbanden. 
De 31 saffieren (de grootste saffier die in het midden van de tiara zit, is 44 karaat) die verwerkt zijn in de tiara komen uit Kashmir en de 655 briljantgeslepen diamanten komen uit de Jagers-Fontein-Diamonds-Mine uit Zuid-Afrika. Voor de zetting van de stenen is een aparte techniek gebruikt waarbij de stenen (in de zetting) op kleine veren zijn gezet zodat ze optimaal het licht kunnen weerkaatsen.
In 1928 is de tiara helemaal vernieuwd toen door de Nederlandse juwelier Van Kempen en Vos een nieuw frame was ontwikkeld. Het oude frame was van goud en het nieuwe frame was veel lichter en gemaakt van platina. 
Er is later een bijpassend ontwerp gemaakt voor een collier. De grote hanger van dit collier wordt tegenwoordig nog vaak gedragen als broche door koningin Beatrix en prinses Margriet. 
Het tweede frame dat ook in 1881 werd geleverd werd pas na 123 jaar voor het eerst gebruikt. Mabel droeg deze kleinere tiara tijdens haar bruiloft. De tiara bestaat dan uit 27 briljanten, waarvan 9 zeer grote. 

Dit diadeem behoort ook tot de kroonjuwelen en staat beter bekend als “Stuart diadeem”. Hij kan gedragen worden in drie versies, zoals een smallere versie (met de Stuart diamant die in het midden zit als een hanger aan een broche of corsage). Het is een van de meest historische juwelen van de tegenwoordige koninklijke families. Hij werd gedragen door Mary Stuart, dochter van koning Karel I en prinses van Oranje (later koningin van Engeland, Schotland en Ierland). Alleen de grote peergeslepen diamant bovenaan de tiara behoort tot Mary II Stuart. De tiara werd gemaakt in 1897 door de Duitse juwelier Schurmann in Frankfurt. Hij gebruikte hiervoor stenen die behoorden tot de koninklijke familie. Een sieradenset van koningin Emma was bijvoorbeeld opgebroken om de grote stenen hiervan te gebruiken.

Deze smaragd (cabouchon geslepen) is een van de stenen die koningin Wilhemina van Pruissen (nicht van Frederik de Grote) in de familie bracht. Het is vastgemaakt aan een diamant die dan weer bevestigd kan worden aan een broche of collier. De steen hoort bij een set bestaande uit sieraden allen bewerkt met smaragden en diamanten.
De set bestaat verder nog uit deze tiara. Dit is al een nieuwere versie, oorspronkelijk zaten er drie spitsen op de tiara. Van de delen die van de oude tiara zijn afgehaald, zijn nieuwe oorsieraden gemaakt. Verder horen bij deze set ook nog een collier met bijpassende hanger en een grote broche. 

Bron: www.scholieren.com