Beroemdheden houden van oude juwelen

Marilyn Monroe zong het al en het boek ‘Bejeweled’ onderstreept het nog eens: ‘diamonds are a girl’s best friend’. En als het meisje een filmster is dan is het beeld compleet want diamanten houden vooral van filmsterren, lezen we in ‘Trouw’.

Volgens de auteurs van het boek, Penny Proddow en Marion Fasel, hadden de Oscars van 1996 net zo goed naar juweliershuis Harry Winston kunnen gaan, want maar liefst negenentwintig sterren schreden getooid met een of meer Winston-juwelen over de rode loper. Angela Bassett stal de show met een betoverend (en loodzwaar) 273 karaats diamanten collier, waarde: zo’n 6,5 miljoen dollar. Juwelier Harry Winston (1896-1978) wist filmsterren op hun waarde te schatten. Al in 1934 contracteerde hij het kind-sterretje Shirley Temple voor publiciteitsfoto’s van zijn juwelen.

Lang geleden hing het succes van een juwelier van één ding af: een opdracht van het hof. Als je de koninklijke juwelen mocht ontwerpen, was het zeker dat andere opdrachten zouden volgen. De adel volgde immers graag de smaak van het hof, en de burger aapte graag de adel na.

In de twintigste eeuw is dit radicaal veranderd. In plaats van vorsten, vorstinnen, prinsen en prinsessen werden het de beroemdheden van het witte doek, showbizz en society, die een voorbeeldfunctie kregen. Zij werden de smaak-iconen van onze tijd, niet in de laatste plaats dankzij de aandacht die ‘Vogue’, ‘Harper’s Bazaar’, ‘Look’ en andere glossy’s aan hen besteedden. De film deed de rest: ontelbaar zijn de Hollywood-films waarin juwelen een rol spelen – juweliers waren maar al te bereid hun sieraden uit te lenen en hun winkels beschikbaar te stellen voor opnames op locatie. Breakfast at Tiffany’s (1959) was het hoogtepunt. De film maakte van de Newyorkse Tiffany-vestiging aan de Fifth Avenue een toeristische attractie.

Pronken

De sieraden van Cartier, Van Cleef & Arpels, Dalí, Verdura en David Webb noem je in één adem met filmsterren als Barbara Hutton, Joan Crawford en Elizabeth Taylor, society-figuren als de Hertogin van Windsor, Jackie Kennedy en modejournalist Diana Vreeland. Voor feestjes en gebeurtenissen waar de pers aanwezig was doften zij zich op met verbluffend protserige creaties van de grote juweliershuizen. Zij durfden. Rebecca Harkness bijvoorbeeld, een soort mecenas van het Newyorkse ballet, droeg bij dat soort gelegenheden graag een met parels, diamanten, robijnen en smaragden bezette gouden ‘Etoile de mer’ van Salvador Dalí. Zij schroomde niet om deze vuistgrote zeester, met zijn grijpgrage tentakels pront op een van haar borsten te spelden. De aanwezigen vonden het weliswaar shockerend maar zagen ook dat het paste in de context van de surrealistische society-kunstenaar Dalí.

Zulke spectaculaire juwelen, zwaar van diamanten, parels of edelstenen, voorzien in de behoefte ‘to show off’, zoals de Engelsen dat zo mooi noemen. Pronken hoort bij beroemdheden. Zij hebben hun eigen adressen – Tiffany, Cartier, Van Cleef & Arpels en Bulgari – en iedere chique moderne stad heeft haar straat waar alle topjuweliers vertegenwoordigd zijn. In New York is dat Fifth Avenue, London heeft New Bond Street en in Parijs kun je je vergapen op de Place Vend”me.

De juweliershuizen doen ook in de verkoop van beroemde en peperdure edelstenen. Transacties die vaak de kranten halen omdat de prijzen zo exorbitant zijn. Zo verkocht juwelenhuis Cartier in 1969 een peervormige diamant voor de recordprijs van meer dan een miljoen dollar. Een cadeautje. De gelukkige ontvanger van dit cadeau was Liz Taylor, de gulle gever heette Richard Burton. De steen heet sindsdien de Taylor-Burton Diamant. Zo worden legendes gemaakt.

Bron: www.trouw.nl