De functies van oude juwelen

Het versieren van het lichaam is waarschijnlijk zo oud als de mensheid. Het is de manier om iets dat in principe bij iedereen ongeveer hetzelfde is, te individualiseren en te doen opvallen. Beschildering, tatoeage en piercing van lichaamsdelen, maar vooral het jezelf behangen met blinkende en kleurrijke voorwerpen zijn universeel en typisch menselijk.

De rol van sieraden

Per cultuur verschillen de versieringen sterk, maar vrijwel overal is een voorkeur te zien voor drie zaken: dat wat beschermt, wat veel kleur heeft, en wat (geldelijke) waarde heeft. Ook in onze huidige, West-Europese samenleving voldoen sieraden nog aan deze criteria: denk aan medaillons met Maria en handen van Fatima, aan gekleurde kralensnoeren en fonkelende edelstenen, aan bling-bling en vooral aan goud. Een exclusief juweel mag duurder zijn dan een auto. Zeker als je er een vrouw voor het leven mee kunt versieren…

Archeologische juwelen

Ook opgegraven sieraden spreken tot de verbeelding. Sieraden uit een ver verleden maken indruk omdat hun waarde ook nu nog makkelijk in te voelen is. Dit in tegenstelling tot voorwerpen van onooglijker materiaal, al kunnen die in de toenmalige cultuur veel waardevoller zijn geweest. Sieraden zijn in archeologische publicaties en musea prominent aanwezig. Als met groot vakmanschap gemaakte kleinoden, die mensen met zich hebben meegedragen, vormen ze een persoonlijke getuigenis van de smaak in een andere tijd. De combinatie van hun waardes toen en nu maakt ze tot populaire objecten – die extra aandacht en beveiliging krijgen. In het Rijksmuseum van Oudheden zijn duizenden sieraden aanwezig uit het Oude Egypte, het Oude Nabije Oosten, de Klassieke Wereld en het vroege Nederland. De oudste sieraden in de collectie zijn 7500 jaar geleden gedragen, de meest recente stammen uit de 14de en 15de eeuw.

Begraven met sieraden

Sieraden zijn vooral in graven gevonden. In de meeste gevallen zijn mensen dan begraven met hun kleding en sieraden aan. Daarnaast werden sieraden na crematie bij de dode neergelegd of speciaal gemaakt voor het leven na de dood. Maar ook in andere contexten zijn juwelen gevonden. Hoewel iedereen er in principe voorzichtig mee is, werden ze natuurlijk wel eens verloren. En vanwege hun waarde, geldelijk én intrinsiek, werden ze gekozen als offer aan goden of hogere machten. Er zijn in Nederland schatten gevonden uit de Vroege Middeleeuwen die helemaal uit gouden sieraden bestaan

Omdat sieraden kostbaar zijn, worden ze zelden tot afval. Een Griekse hanger uit Sint-Oedenrode was een gouden vatting van rond het jaar 1000, met daarin een steen met ingesneden voorstelling (een camee) uit de 3de eeuw voor Chr. Die steen is in de tussentijd beslist nog wat anders geweest, zoals deel van een Romeinse ring en een middeleeuwse boekband of reliekhouder. Veel van de sieraden uit de Klassieke Oudheid die niet uit de grond komen, zijn bewaard gebleven omdat ze steeds opnieuw werden gebruikt. Daarbij lijkt de voorstelling niet zo belangrijk te zijn geweest, maar het feit dat het voorwerp al oud was wél. Dit zien we ook terug in munthangers, waarin vaak munten zijn verwerkt die al eeuwen uit de roulatie waren en hun geldelijke waarde dus al hadden verloren. Het jezelf tooien met oud geld is in de klassieke wereld en de Middeleeuwen aanwijsbaar.

Sieraden zijn zo’n vast onderdeel van het uiterlijk, dat ze vaak op portretten zijn afgebeeld. Omdat sieraden daar daadwerkelijk gedragen worden, zijn deze afbeeldingen een goede bron voor de mode in een bepaalde tijd. Beroemd zijn de geschilderde portretten die in de Romeinse tijd in Egypte op mummies werden aangebracht Vrouwen dragen op deze portretten vaak gouden oorhangers en halskettingen, terwijl jonge jongens vaak zijn afgebeeld met een bulla om hun hals. Dit is een rond amulet waarin iets kon worden gedragen, dat een vrijgeboren Romein kreeg tegelijk met zijn naam en aflegde bij het bereiken van de volwassenheid. De Romeinen namen dit gebruik van de Etrusken over en ook Etruskische sculpturen van kinderen tonen regelmatig de bulla. Ook Egyptische reliëfs, Griekse en Romeinse sculptuur en middeleeuwse schilderingen tonen vaak sieraden, die vergeleken kunnen worden met opgegraven exemplaren.

Bron: www.museumkennis.nl

De oude juwelen van de farao’s

Het dodenmasker van Toetanchamon. Iedereen kent het goudblinkende masker wel. Goud speelde een belangrijke rol in het oude Egypte. Voor de goudsmeden, voor de economie, voor grafrovers, maar vooral voor farao’s.

Een door moderne archeologen systematisch onderzochte grafuitrusting levert vele fragmenten van steen, teksten, en aardewerk op. Vaak is alleen het feit dat daarbij toevallig één of ander stuk van goud gemaakt is aanleiding om wereldkundig te maken. Zo was de schat van Toetanchamon nooit bedoeld als financiële reserve of als een soort schatkamer voor de Egyptenaren. Goud was voor hen uiteraard iets kostbaars, maar zijn grotere waarde lag in het feit dat de Egyptenaren dachten dat de zonnegod en andere goden voor een groot deel uit goud bestonden. Goud was een goddelijk metaal en had daarom de kracht goddelijk leven, dus onsterfelijkheid, te geven. Behalve godenbeelden waren ook de punt van obelisken, delen van tempelwanden en het gereedschap dat bij religieuze handelingen gebruikt van goud gemaakt of met goud overtrokken.

Herkomst van het Egyptisch goud

Door de dicht bij het oude Noebt (het Griekse Ombos) gelegen goudmijnen is de naam van deze plaats waarschijnlijk afgeleid van het Oud-Egyptische woord ‘noeb’, wat ‘goud’ betekent. De kwartsaders in de bergen van de Arabische woestijn bevatten goud en overal waar deze aders aan het oppervlak verschijnen zien we dat deze al in oude tijden zijn bewerkt. Vooral op twee plaatsen was de zoektocht naar goud succesvol. De eerste en wellicht de oudste bron van Egyptisch goud lag in de buurt van Koptos. In de Wadi Foachir zijn oude verlaten woonplaatsen voor goudbewerkers gevonden met de resten van minstens 1320 arbeidershutten uit de Ptolemaeïsche tijd (332 – 30 v. Chr.). Maar de grootste hoeveelheid goud kwam uit een ander gebied, namelijk de bergen die veel meer naar het zuiden lagen en geografisch tot Nubië behoorden.

Goudsmeden

De smeltkroes voor het smelten van goud werd op een aardewerken steun in een met houtskool gevulde aardewerken pot gezet en kon door middel van twee buigzame stokken, die aan het uiteinde aan elkaar vastgeklemd zaten, van het vuur worden getild. De houtskool werd tot volle hitte gebracht door middel van een blaaspijp van riet met aan de voorkant een mondstuk gemaakt van klei. Goudsmeden gebruikten deze methode voor de fabricage van simpele voorwerpen, zoals ringen. Voor moeilijker opdrachten zaten de goudsmeden rond een vuur en bliezen door luchtpijpen in een vlam.

Hoog aanzien

De pijpen hadden metalen puntige uiteinden, waarschijnlijk om de luchtstroom te concentreren en te versterken. Later in de Egyptische geschiedenis konden de metalen pijpen ook aan balgen, gemaakt van leren zakken, vastgemaakt worden. Eén werkman stond met één voet op een zak; wanneer hij de linker naar beneden duwde bracht hij gelijktijdig de rechter voet omhoog en trok de rechter balg met een koord omhoog. De goudsmeden stonden in hoog aanzien en waren zelfs in staat een fraaie graftombe voor zichzelf te laten bouwen. Zij werkten meestal in opdracht van de farao of een tempel, maar er was ook goud beschikbaar voor het maken van sieraden en amuletten voor particulieren.

Bron: www.kennislink.nl

Kleding en oude juwelen gaan hand in hand

Voordat kleding werd uitgevonden was iedereen naakt. De eerste kleding was waarschijnlijk van bont, dierenhuiden, bladeren of gras. We zeggen dat iedere lichaamsbedekking die ons lichaam warm houdt en voor bescherming zorgt, kleding is. Door de jaren heen verandert kleding steeds van stijl, stoffen enz. De verandering in kledingstijl wordt mode genoemd. Ook juwelen behoren hiertoe.

Kleding en mode in Nederland

In Nederland is het nat, winderig en koel het is hier nooit echt warm. Op dit weer moeten we ons kleden. Toch is ook mode in Nederland erg belangrijk.

Nederland volgde de mode nooit zo extreem als sommige andere landen. De kleding in Nederland was vaak wat preutser en meer ingetogen. In de jaren 50 werden bijv. bij advertenties van sommige damesbladen, blote schouders weggeretoucheerd.

De Nederlanders  namen de mode vroeger over van het Franse hof, de Engelsen of de Amerikanen.

Pas in de 20e eeuw kreeg Nederland eigen modeontwerpers als Dick Holthaus, Frank Govers, Frans Molenaar en Fong Leng Tsang.

De mode verandert ieder seizoen. Soms kort, dan weer lang. Soms breed, dan smal.

roeger hadden kleding en mode weinig met elkaar te maken. Mode kon alleen betaald worden door rijken. Kleding was voor werklieden en men moest zich er makkelijk in kunnen bewegen. Tegenwoordig is mode van iedereen, dit komt vooral door de opkomst van de confectie-industrie, hierdoor is mode voor iedereen betaalbaar.

De Egyptenaren

Het Oude Egypte was een beschaving die in de Nijlvallei ontstond rond 3000 v. Chr. De beschaving ging ten onder na de verovering van Egypte door Alexander de Grote in 332 voor Christus. De essentiële factor in het overleven van beschaving was de irrigatie van het landbouwgebied rond de Nijl. Het rijk kwam tot bloei en bleef jarenlang stabiel dankzij dit water dat ervoor zorgde dat het land veel opbracht. De Egyptenaren waren hierdoor erg gericht op het cyclische van het leven, dat wil zeggen: de jaarlijkse terugkeer van de droogte en de jaarlijkse overstroming van de Nijl.. De samenleving van de Egyptenaren was erg gestructureerd. De Egyptenaren waren op allerlei gebieden enorm vooruitstrevend voor hun tijd. Zo werd geregeerd door farao’s die door ambtenaren werden bijgestaan. Deze ambtenaren inden de belastingen en spraken recht. De Egyptenaren hadden veel goden en geloofden dat zij na hun dood in een andere wereld verder leefden. Daarom lieten de farao’s graven bouwen waarvan de enorme piramiden het bekendst zijn. Als de farao stierf werd zijn lichaam gebalsemd en in stroken katoen of rameh gewikkeld. Dit gebeurde omdat men geloofde dat het lichaam na de dood als woonplaats voor de ziel bewaard moest blijven.

Ook op het gebied van wetenschap waren de Egyptenaren de rest van de wereld al een stap voor.

Sieraden en juwelen

De mensen uit de hogere stand droegen halskragen die vaak met goud en met edelstenen waren versierd. Mooie sieraden als armbanden, ringen, enkelbanden en halssieraden werden door zowel de mannen als de vrouwen gedragen.

De koningen beschouwden zichzelf ook als goden op aarde en daarom zorgden zij voor een zorgvuldige reinheid.

Haar werd als onrein beschouwd en afgeschoren, daarom droegen de farao’s pruiken. Deze pruiken werden gemaakt van mensenhaar, vlas of palmvezels. Ze werden met bijenwas vastgeplakt. Als teken van koningschap droeg de farao soms nog een valse baard. De farao droeg een dubbele kroon: de kroon van beneden-Egypte; een rode haarbandkroon, en de kroon van boven-Egypte; een vierkant gevouwen hoofddoek, een klaft. Zo werd de samenvoeging van beide gebieden gesymboliseerd.

Bron: http://www.scholieren.com/werkstukken/28331

Hoe geld verdienen aan je oude juwelen?

Opkopers van juwelen beleven gouden tijden door de crisis. Is dit het moment om het juwelenkistje te plunderen en munt te slaan uit je oude juwelen? In ons consumentendossier van vandaag bekijken we de verschillende mogelijkheden.

We lazen hierover in Het Nieuwsblad een interessant artikel.

Je oud juweel laten smelten voor een nieuw?
‘Ja’, zegt juwelier Marc Vanhoutteghem uit Gent. ‘Er komen elke week klanten bij mij om een oud juweel om te smelten tot een nieuw. Vaak hebben die juwelen een sentimentele waarde. Ringen van moeders, erfenissen. Maar de look van het juweel is niet meer hedendaags, of er zit wat slijtage op. Dan is het een goed idee om het juweel om te smelten tot een nieuw, want zo blijft het aandenken toch nog bij jou.’

Voor de klant is het ook voordelig, zegt de juwelier. ‘Die moet alleen het maakloon van het nieuwe juweel betalen, want het goud heeft hij al. Stel dat dat juweel 600 euro waard is, dan moet de klant maar 100 tot 120 euro betalen.’

Zoiets kan alleen maar met gouden juwelen van 18 karaat. ‘Dat testen we eerst, natuurlijk. Acht op de tien mensen zijn zich volledig bewust van de waarde van het goud. Maar ik moet af en toe klanten teleurstellen. Dat komt vaak voor als ze het juweel in het buitenland gekocht hebben, of gekregen hebben.’

Nu de goudprijs zo hoog staat, is een oud juweel omsmelten tot een nieuw een aantrekkelijk alternatief, vindt de juwelier. ‘De goudprijs is in korte tijd verdubbeld. Maar natuurlijk verdubbelen de juwelen niet in prijs. Bij een gouden juweel ligt de prijs grotendeels in de creatie. Wie nu zin heeft in een nieuw juweel en het niet ziet zitten om veel uit te geven, kan gerust eens de juwelenkast doorzoeken.’

Vanhoutteghem ziet de interesse voor het recycleren van oude juwelen bij zijn klanten toenemen. ‘Niet dat we door de crisis en de hoge goudprijs minder stuks verkopen. Maar de zware gouden kettingen en armbanden gaan toch moeilijker over de toonbank.’
‘Nee’, zegt Elkan Wijnberg. ‘Misschien heb je echt wel een waardevol juweel zonder dat je je daarvan bewust bent. Dat is veel meer waard dan de prijs van het goud. Voor hedendaagse juweliers is elk oud juweel ouderwets. Die zien daar niet altijd de waarde van in. Ga daarom eerst langs bij een antiquair die er een professioneel oordeel kan over geven.’
Je oud juweel bewaren als belegging?
‘Ja’, zegt Boris Cukon, grondstoffenspecialist en fondsbeheerder bij beursvennootschap Fuchs. ‘De goudprijs zit in een opwaartse trend, die al zeven jaar bezig is en nog vele jaren te gaan heeft. Bovendien zijn dit ongeziene tijden, want we zitten in een kredietcrisis zonder voorgaande. Bovendien pompen de centrale banken geld in de economie zoals we nog nooit eerder gezien hebben. De kans bestaat zeker dat dit zal leiden tot een ontsporende inflatie. Mensen zijn na de beurscrash massaal gevlucht in cash, maar dat is de slechtst mogelijke oplossing als we op inflatie afstevenen en het geld dus niets meer waard zal zijn. Dan behoudt goud zijn ultieme waarde.’ Volgens Cukon zal de goudprijs nog verdubbelen tot zelfs verdrievoudigen. ‘Dan zullen je gouden juwelen veel meer waard zijn dan ze nu zijn.’
‘Nee’, zegt Carsten Brzeski, senior econoom bij ING. ‘Ik zie de goudprijs niet meer stijgen tot het niveau van februari 2008, toen de koers boven de 1.000 dollar per troy ounce  ging. De koers van goud is op dit moment 842 dollar, wat dus al lager is dan die van eind 2008.’
Volgens Brzeski belanden we niet in het ‘einde van de wereld’-scenario waarin goud de laatste strohalm zal zijn. ‘2009 wordt een jaar van recessie. Maar we zien licht aan het eind van de tunnel. Als de economie weer optrekt, zal de goudprijs weer dalen. Dit is niet meer het moment om in te stappen in goud.’

Filips de Stoute hield van oude juwelen

Filips de Stoute had ook zijn goede kantjes. Hoewel hij een geduchte strijder op het slagveld was, hield hij ook van oude juwelen. Hij gaf ze aan vrouw en minnaressen en liet ze graag voor zich paraderen.

Moedig

Filips de Stoute (Philippe le Hardi) werd geboren op 17 januari 1342 als jongste zoon van de Franse Koning Jan II de Goede van het prestigieuze Huis Valois. Hij dankt zijn bijnaam (die hij met de nodige trots droeg) aan zijn leeuwenmoed tijdens de Slag bij Poitiers in 1356 in de Honderdjarige Oorlog waar hij als 14-jarige knaap samen met zijn vader Koning Jan door de Engelsen werd gevangen genomen. Op het slagveld in Poitiers verdedigde hij zelfs zijn vader en achteraf werd hij ook door zijn vijanden geloofd om zijn moed.

Bij het overlijden van Jan de Goede in 1364 kwam Filips als jongste koningszoon niet in aanmerking voor de troon. Zo werd zijn broer Charles V (“Karel de Wijze”) de nieuwe vorst, en hij toonde zich een toegewijde helper die voor zijn inzet werd beloond. Zo werd hem in 1363 het Franse hertogdom Bourgondië toegewezen.. In 1369 kwam het in Gent tot een verstandshuwelijk met Margaretha, dochter van de Vlaamse graaf Lodewijk van Male.

Charles V zou in 1380 overlijden. Van 1380 tot 1388 was Filips de centrale figuur in het regentschap dat het bestuur van Frankrijk uitoefende tijdens de minderjarigheid van Charles VI, zoon van Charles V.

Wraak voor smadelijke nederlaag

In deze periode zette Filips in 1382 een Frans leger neer om in de Slag bij Westrozebeke de Vlaamse opstand geleid door Filips van Artevelde tegen zijn schoonvader Lodewijk van Male neer te slaan. Meteen een bloedige revanche voor de Guldensporenslag in 1302 waar een Vlaams volksleger de fiere Franse edelen in de modder van de Groeningebeek had verslagen.

Bij het overlijden van Lodewijk van Male werd Filips graaf van Vlaanderen. Hij werd ook markies van Antwerpen en Mechelen, en voerde eveneens het bewind in Artesië, Nevers en Rethel. Meteen werd de basis gelegd voor wat het Bourgondische Rijk zou worden, een gebied dat zich uitstrekte van Midden-Frankrijk tot de Noordzee.

Nog was de expansiedrang van Filips niet gestild. Ook via diplomatieke weg probeerde hij zijn gezag nog verder uit te breiden. Een beproefde methode was het huwelijk, en Filips wist voor zijn kinderen geschikte partners te vinden die voor een aanzienlijke versterking van zijn positie zouden zorgen.

Zo trouwden zijn kinderen Margaretha en Jan in 1385 tijdens het zogenaamde ‘dubbelhuwelijk van Kamerijk’ met Willem en Margaretha, de kinderen van Albrecht van Beieren, tevens graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen. En vijf jaar later overtuigde hij de kinderloze hertogin van Brabant om haar hertogdom af te staan aan haar nicht Margaretha van Male, de vrouw van Filips.

Oude juwelen

De volgende jaren concentreerde Filips zich op het goed bestuur van al deze gebieden. Zo paste hij de typische verdeel en heers politiek van de Romeinen toe. Dat hield in dat hij de plaatselijke bestuursinstellingen liet bestaan en zelfs steunde, maar op voorwaarde dat ze zich aan zijn centraal geleide regeringsorganen onderwierpen.

Zo benoemde hij in 1385 voor het dagelijks bestuur Jean Canard tot kanselier, een trouwe vazal die als zijn rechterhand zou fungeren. Een jaar later richtte hij in Rijsel (voor de noordelijke gebieden) en Dijon (voor de zuidelijke gebieden) een rekenkamer op die de financiële administratie zou verzorgen. Hier was eveneens de raadkamer gevestigd, een soort Hof van Beroep dat vonnissen uit de plaatselijke rechtbanken van de diverse rechtbanken kon evalueren en eventueel vernietigen.

Bij wijze van tegenwicht voor al dat noeste werk verzamelde hij oude juwelen. Ringen, armbanden, colliers, polsbanden, diademen en tiara’s in goud, zilver, bezet met diamanten, robijnen en briljanten: hij kreeg er niet genoeg van.

Prinses Diana hield van jurken en oude juwelen

Kensington Palace zal wel voor altijd met Prinses Diana verbonden blijven. Eens woonde ze hier samen met haar zonen Prins Harry en William, en na haar dood veranderde de stoep in een bloemenzee. Na een wereldwijde tournee vinden nu veertien van haar mooiste jurken er permanent onderdak. Je kan er ook zien hoeveel Diana hield van oude juwelen.

State Apartments

Ooit was Kensington Palace de residentie van de Britse monarchen, maar sinds George II is het paleis niet meer het officiële huis van heersende koningen. Kensington Palace werd aangekocht in 1689 door William III en Mary II die in Londen een plek wilden om zich in alle rust te kunnen terugtrekken. Deze zogenoemde “State Apartments” zijn geopend voor het publiek.
Sinds het einde van de 18de eeuw heeft het paleis gediend als onderkomen voor meerdere leden van de koninklijke familie. Het was hier dat in 1837 een jonge Victoria ’s nachts werd wakker gemaakt met de mededeling dat haar oom was overleden, en dat zij nu de koningin was van Engeland. Je kunt er een nostalgische collectie bekijken van Victoriaanse attributen, waaronder sommige van haar memorabilia. In de appartementen van Queen Mary II is een indrukwekkende 17de-eeuws schrijfkabinet te bewonderen dat is ingelegd met schildpadschilden.

De geest van Diana

Kensington Palace was eens het huis van Princess of Wales Diana, en haar twee zonen Harry en William die nu grotendeels bij hun vader wonen in St. James’s Palace, de plek waar Diana’s lichaam lag in de “Chapel Royal” gedurende de week voorafgaande aan haar begrafenis.

Kensington Palace is in het collectief geheugen vooral bekend geworden door de zee van bloemen die werden neergelegd in de dagen en weken die volgden op de dood van Diana en de niet aflatende mensenmenigte die haar een laatste eerbetoon wilden brengen.

De geest van Diana dwaalt nog rond op Kensington Palace. De prinses kwam er vaak genieten van de schilderijen uit de koninklijke collectie die de muren en wanden van de appartementen sieren, getooid met de mooiste oude juwelen uit de familie en van de royals. Een zeldzame baljurk uit 1750 en enkele voorbeelden van perfect deftige mannenkledij uit de 18de eeuw staan ook tentoongesteld in de kamers tegenover de “State Apartments”.

Kensington Palace is nu het Londense huis van de hertog en hertogin van Kent.
De tuinen van Kensington waar Diana zo van hield zijn dagelijks geopend voor het publiek. Die kunnen hier dan heerlijk wandelen langs de mooie velden of langs de “Round Pond”. Een van de meest beroemde plekken is het controversiële Albert Memorial, een eerbetoon aan de Victoriaanse tijden. Daarnaast kan men nog een heerlijke kop thee drinken in de “Orangery”.

Collectie jurken en juwelen

Befaamd op Kensington Palace is de Ceremonial Dress Collection, een overzicht van koninklijke kledij waaronder onder meer een persoonlijke collectie van de Queen. Deze collectie geeft een overzicht van de verschillende stijlen in de vaak oogverblindend mooie koninklijke feest- en ceremoniekledij sinds 1750.

In 1998 was er al een eerste tijdelijke tentoonstelling van jurken die Prinses Diana ooit gedragen had. Deze collectie trok vervolgens de wereld rond, maar directeur van Kensington Palace Nigel Arch had grootste plannen. “Onderzoek leerde dat de vele bezoekers van Kensington Palace graag een herinnering aan het verblijf van de prinses in het paleis wilden zien. Vandaar het idee om hier een permanente collectie onder te brengen. Zo hebben de bezoekers het gevoel dat er toch iets tastbaars van Prinses Diana overblijft op de plek waar ze zo graag gewoond heeft.”

Oude juwelen en flessen Marie Brizard

In Bordeaux werd in de kelder van een kasteel een gouden vondst gedaan. Toevallig vonden de nieuwe eigenaars een koffer met een set prachtige antieke juwelen en een dertigtal flessen Marie Brizard uit 1801.

Eén miljoen euro waard

De antieke sieraden bestonden uit een stel prachtige broches, verschillende diamanten ringen, een hanger met de beeltenis van Napoleon in massief goud, verschillende zilveren kettingen, minstens twintig ringen met diamanten, safieren, robijnen en edelstenen.

Alles bij elkaar geteld werden deze juwelen intussen door een kenner geschat op een waarde van ruim één miljoen euro.

Marie Brizard

Opmerkelijk was ook de vondst van de flessen Marie Brizard. Likeuren kampen met een duidelijk imagoprobleem. Het smakenpalet beantwoordt niet meer aan de eisen van deze tijd, en velen associëren likeur met het zeemzoete drankje dat grootmoeder op nieuwjaarsdag aan haar gasten geeft. Het Franse huis van vertrouwen Marie Brizard heeft intussen 250 jaar ervaring opgebouwd en trekt resoluut in de aanval met een opvallend modern gamma.

Offensief

De voorbije jaren hebben likeuren het op de Belgische markt moeilijk. Vaste waarden als Elixir d’Anvers en Elixir de Spa (beiden eigendom van FX de Beukelaer) houden dankzij hun naambekendheid nog enigszins stand, maar buitenlandse merken moeten steeds meer marktaandeel prijsgeven. Aan dit fenomeen is de opkomst van de fruit- en creamjenevers zeker niet vreemd, net als de verdere doorbraak van de cocktails.

Toch blijft de likeurbranche niet bij de pakken zitten. Het Franse huis van vertrouwen Marie Brizard pakte enkele jaren geleden uit met een waar offensief waarbij ook onze markt geviseerd wordt. Kapstok van de actie is de 250^ste verjaardag van het merk, waaraan de lancering van een aantal opmerkelijke smaken gekoppeld wordt.

Volgens de legende botste Marie Brizard, een welstellende dame die zich vooral met liefdadigheid bezighield, in 1750 toen zij over het Place Royale in Bordeaux wandelde toevallig op de doodzieke Antilliaanse matroos Thomas. Overlopend van medelijden ontfermde ze zich over deze boomlange kerel die ze mee naar huis nam en liefdevol verzorgde. Als dank voor de goede zorgen verklapte hij haar het recept van een buitengewone, geparfumeerde likeur. Si no é vero, é bene trovato…

Feit is dat Marie Brizard echt bestaan heeft. Met haar neef Jean-Baptiste Roger begon ze in 1751 met een eigen stokerij en ze kan een van de eerste vrouwelijke ondernemers uit haar tijd genoemd worden. Ze experimenteerde met verschillende smaken en ontwikkelde een eigen anisette, die het favoriete drankje werd van Lodewijk XV en zijn volgelingen in Versailles. Marie Brizard zou uiteindelijk 86 jaar worden, schatrijk en een van de beroemdste vrouwen van het land.

Haar opvolgers bouwden het huis nog verder uit. In 1860 begon de vennootschap ook wijnen te verkopen, wat het marktaandeel meteen verdubbelde. In de meer recent geschiedenis verwierf Marie Brizard ook topnamen als de rum La Mauny (1993), de porto Ferreira (1994, marktleider in Portugal), het Maison Cognac Gautier (1995), de groep Berger met Pastis Berger en Berger Blanc (1995) en vorig jaar William Pitters (verschillende merken whisky, porto, tequila, cocktails en punch).

Exotisch

Al die tijd is de anisette Marie Brizard het basisproduct van het huis gebleven. Het geheime recept wordt van generatie op generatie doorgegeven zonder wijzingen te ondergaan. Basis is groene anijs, verfijnd met een mix van kruiden en planten zonder toevoeging van extracten. Na een dubbele distillatie bekomt men een zuiver stooksel dat met suikerbietsiroop en water verder op smaak gebracht wordt. Een succesverhaal, want ruim 90% van de anisette wordt geëxporteerd tot in Japan, Canada, Rusland en de Verenigde Staten.

Invoerder: Cinoco, tel. 02/410.47.47, www.cinoco.com

Hoe verdien je geld aan je oude juwelen?

Opkopers van juwelen beleven (om het met een woordspeling te zeggen) gouden tijden door de crisis. Is dit het ideale moment om het juwelenkistje te plunderen en munt te slaan uit je oude juwelen? Dat bepaalt iedereen natuurlijk voor zichzelf, maar er zijn een aantal factoren om dit op zijn minst te overwegen. Of toch maar bewaren als belegging?

Je oud juweel laten smelten voor een nieuw?

Is een mogelijkheid. ‘Ja’, zegt in ieder geval juwelier Marc Vanhoutteghem uit Gent. ‘Er komen elke week klanten bij mij om een oud juweel om te smelten tot een nieuw. Vaak hebben die juwelen een sentimentele waarde. Ringen van moeders, erfenissen. Maar de look van het juweel is niet meer hedendaags, of er zit wat slijtage op. Dan is het een goed idee om het juweel om te smelten tot een nieuw, want zo blijft het aandenken toch nog bij jou.’

Voor de klant is het ook voordelig, zegt de juwelier. ‘Die moet alleen het maakloon van het nieuwe juweel betalen, want het goud heeft hij al. Stel dat dat juweel 600 euro waard is, dan moet de klant maar 100 tot 120 euro betalen.’

Zoiets kan alleen maar met gouden juwelen van 18 karaat. ‘Dat testen we eerst, natuurlijk. Acht op de tien mensen zijn zich volledig bewust van de waarde van het goud. Maar ik moet af en toe klanten teleurstellen. Dat komt vaak voor als ze het juweel in het buitenland gekocht hebben, of gekregen hebben.’

Nu de goudprijs zo hoog staat, is een oud juweel omsmelten tot een nieuw een aantrekkelijk alternatief, vindt de juwelier. ‘De goudprijs is in korte tijd verdubbeld. Maar natuurlijk verdubbelen de juwelen niet in prijs. Bij een gouden juweel ligt de prijs grotendeels in de creatie. Wie nu zin heeft in een nieuw juweel en het niet ziet zitten om veel uit te geven, kan gerust eens de juwelenkast doorzoeken.’

Vanhoutteghem ziet de interesse voor het recycleren van oude juwelen bij zijn klanten toenemen. ‘Niet dat we door de crisis en de hoge goudprijs minder stuks verkopen. Maar de zware gouden kettingen en armbanden gaan toch moeilijker over de toonbank.’

‘Nee’, zegt Elkan Wijnberg. ‘Misschien heb je echt wel een waardevol juweel zonder dat je je daarvan bewust bent. Dat is veel meer waard dan de prijs van het goud. Voor hedendaagse juweliers is elk oud juweel ouderwets. Die zien daar niet altijd de waarde van in. Ga daarom eerst langs bij een antiquair die er een professioneel oordeel kan over geven.’
Je oud juweel toch bewaren als belegging?
‘Ja’, is dan weer de mening van Boris Cukon, grondstoffenspecialist en fondsbeheerder bij beursvennootschap Fuchs. ‘De goudprijs zit in een opwaartse trend, die al acht jaar bezig is en nog vele jaren te gaan heeft. Bovendien zijn dit ongeziene tijden, want we zitten in een kredietcrisis zonder voorgaande. Bovendien pompen de centrale banken geld in de economie zoals we nog nooit eerder gezien hebben. De kans bestaat zeker dat dit zal leiden tot een ontsporende inflatie. Mensen zijn na de beurscrash massaal gevlucht in cash, maar dat is de slechtst mogelijke oplossing als we op inflatie afstevenen en het geld dus niets meer waard zal zijn. Dan behoudt goud zijn ultieme waarde.’ Volgens Cukon zal de goudprijs nog verdubbelen tot zelfs verdrievoudigen. ‘Dan zullen je gouden juwelen veel meer waard zijn dan ze nu zijn.’
‘Nee!’, zegt Carsten Brzeski, senior econoom bij ING. ‘Ik zie de goudprijs niet meer stijgen tot het niveau van februari 2008, toen de koers boven de 1.000 dollar per troy ounce  ging. De koers van goud is op dit moment 842 dollar, wat dus al lager is dan die van eind 2008.’
Volgens Brzeski belanden we niet in het ‘einde van de wereld’-scenario waarin goud de laatste strohalm zal zijn. ‘2009 wordt een jaar van recessie. Maar we zien licht aan het eind van de tunnel. Als de economie weer optrekt, zal de goudprijs weer dalen. Dit is niet meer het moment om in te stappen in goud.’

Een wijs advies dat voor alles geldt: verkoop uw juwelen niet aan de eerste de beste die er een prijs voor biedt, maar ga bij meerdere mensen langs.

Bron: Het Nieuwsblad 8 januari 2009 (Elke Mussche)

Epoque Fine Jewels verkoopt art nouveau juwelen van Lalique

Epoque Fine Jewels uit Kortrijk heeft op TEFAF in Maastricht een tiental bijzonder zeldzame art nouveau juwelen verkocht van René Lalique, dit voor een nieuw museum in Maastricht. TEFAF is de belangrijkste kunst- en antiekbeurs van de wereld, en hier vallen regelmatig recordprijzen te noteren. Voor hoeveel de juwelen van de hand gingen werd niet bekend gemaakt.

TEFAF

TEFAF onderscheidt zich van andere beurzen door ondanks de crisis toch nog verder te groeien. De eerste vier dagen lokte de beurs ruim 35.000 bezoekers, of tien procent meer dan vorig jaar.

Tijdens de beurs worden letterlijk gouden zaken gedaan. TEFAF wordt dan ook het shopping center van de wereld genoemd. Enkele voorbeelden: de National Gallery of Art van Washington kocht het nog maar recent ontdekte ‘Winterlandschap met schaatsen’ van Adam van breen voor ruim 900.000 euro bij John Mitchell Fine Paintings.

Delfts blauw

Aronson Antiquairs was bijzonder gelukkig zijn pronkstuk te kunnen verkopen, namelijk een Delftse schotel uit de 17^de eeuw voor een prijs van bijna 400.000 euro aan het Wadsworth Atheneum Museum of Art.

En dan is er nog Koetser Gallery, dat het ‘Hoofd van een man met baard’ van Rubens voor een prijs net onder het miljoen euro van de hand deed aan een private verzamelaar.

Modigliani’s

Onder de topstukken die op de beurs te zien zijn vinden we onder meer twee prachtige werken van Modigliani terug. Deze twee werken moeten respectievelijk 5 en 17,5 miljoen euro (!) kosten… Je hebt dus wel een goed gevulde geldbeugel nodig wanneer je naar de beurs komt.

Anderzijds komen er heel wat bezoekers gewoon om naar de prachtige werken te kijken en heerlijk weg te dromen.

Inbrekers

Epoque Fine Jewels uit Kortrijk mocht zich ook gelukkig prijzen met de verkoop van de art nouveau juwelen van René Lalique.

Eerder in 2006 kwam deze zaak al in het nieuws toen inbrekers ‘s nachts in het cultuurcentrum Scharpoord in Knokke-Heist aan de haal gingen met de brandkast vol met juwelen van deze antiekzaak.

De waarde van de buit is niet gekend. Wel waren alle gestolen juwelen verzekerd en uitgebreid gefotografeerd en beschreven.

Via het raam

De dieven geraakten het gebouw binnen via een raam, waarna ze diverse houten panelen en balken doorzaagden om aan de brandkast te raken.

Die bevond zich in een aparte, voor het publiek afgesloten ruimte. Tevens slaagden de dieven erin om zowel het veiligheidssysteem van het cultuurcentrum als dat van de lopende kunst- en antiekbeurs Art Nocturne Knocke, waaraan de antiekzaak deelnam, te omzeilen.

De Koninklijke juwelen en sieraden van het Huis van Oranje (4)

Nog meer over robijnen

Bij de studie van de juwelen en sieraden in het bezit van de Nederlandse Koninklijke familie valt een veelvuldig en smaakvol gebruik van robijnen op. In deze bijdrage gaan we graag wat dieper in op de geheimen met dit prachtig gesteente.

Robijnen worden gedolven in Afrika, Azië en Australië. Zij worden meestal gevonden in Myanmar, Sri Lanka en Thailand, hoewel zij ook in Montana en South Carolina in de USA zijn aangetroffen. Robijnen hebben een hardheid van 9 op de hardheidsschaal van Mohs en worden onder de natuurlijke edelstenen in hardheid slechts overtroffen door diamanten.

Saffier

Andere variëteiten van korund heten saffier. De robijnrode halfedelstenen worden getaxeerd volgens verscheidene kenmerken zoals grootte, kleur, duidelijkheid en besnoeiing. Alle natuurlijke robijnen hebben onvolmaaktheden en alleen kunstmatige robijnen kunnen volledig vrij van onvolmaaktheden zijn.

Wat is een perfecte robijn?

Hoe minder het aantal en minder duidelijk de onvolmaaktheden zijn, des te waardevoller de robijn is, tenzij er helemaal geen onvolmaaktheden zijn (dat wil zeggen een “perfecte” robijn). In dat geval zou het namelijk kunnen dat het een kunstmatige robijn is. Aan sommige kunstmatige robijnen zijn stoffen toegevoegd zodat zij kunnen worden geïdentificeerd als kunstmatig, maar de meeste vereisen de tussenkomst van een gespecialiseerde taxateur om de precieze waarde te bepalen.

Synthetische robijn

Synthetische robijn werd voor het eerst in 1837 gemaakt door Gaudin bij hoge temperaturen waarbij hij een klein beetje chroom toevoegde aan aluminium. Edelman maakte in 1847 witte saffieren door aluminium te vermengen met boorzuur. Verneuil was de eerste die robijnen op commerciële schaal kon produceren, zoals hij in 1903 aankondigde.

De zeer veel voorkomende Verneuill robijn, saffier en alexanderiet zijn opvallend insluitsel vrij en fysisch gelijk aan de echte stenen. Een herkenningmethode is het zorgvuldig bekijken van de kleurzonering die ronde laagjes vertoont, zoals een grammofoonplaat.

Verneuilll-methode

De Verneuill-methode voor het produceren van synthetische robijn bestaat uit een waterstof/zuurstof brander waar de vermalen Al2O3 poeder met de gewenste kleurstof, chroomoxide, doorheen valt en in de vlam smelt, deze druppel landt dan op een boule en kristalliseert daar uit.

Door steeds regelmatig kleine beetjes poeder te laten vallen groeit het kristal tot omstreeks 5 centimeter hoogte. Bij afkoeling breekt meestal de boule in de lengterichting. Dit breukvlak wordt vaak als tafel van de edelsteen gebruikt. Helaas ontstaat hierdoor vaak een violetachtige zweem in de steen door het pleochroisme van robijn. Als de tafel haaks op het breukvlak geslepen wordt ontstaat de gewenste helder rode kleur. Pleochroisme is het verschijnsel dan een steen in twee haaks op elkaar gepolariseerde richtingen een andere kleur geeft. Synthetische aquamarijn, feitelijk een soort synthetische spinel, wordt ook veelvuldig op deze wijze geproduceerd.

Met dank aan www.huisvanoranje.nl